week in Prague

De organisatie waar ik bij werk is een Europese, met één of meerdere mensen in 15 verschillende landen. Zo eens in de twee jaar ontmoeten we elkaar, dit jaar hebben onze mensen in Praag de week georganiseerd. En, ook al zag ik er tegen op, het is zo goed en leuk geweest. Alle collega's weer live zien, een week niet zorgen, maar verzorgd worden. Koken, schoonmaken en de daginvulling: alles werd geregeld. Mijn enige zorg was wat ik deze keer voor het ontbijt zou nemen en wanneer ik zou gaan hardlopen (belachelijk vroeg of belachelijk laat op de dag. Het werd belachelijk vroeg. En ook al sliep ik veel minder dan doorgaans als ik thuis ben, toch had ik geen enkel probleem met vroeg opstaan.)
De week werd maximaal gevuld, maar gelukkig werden er ook uitstapjes ingepland: naar het oude stadsdeel van Praag en een prachtige botanische tuin in de buurt van ons hotel. Leuk ook om met iedereen rond te lopen langs dikke bomen en dat niemand er gek van op kijkt als je foto's maakt van bomen, lange naalden of naambordjes van een bijzondere soort.
Deze week was ik gewoon weer ik. Niet de Debora van 'mam, waar zijn mijn sokken?', 'wat eten we? blegh, lus ik niet' en 'wie brengt welk kind waarheen?', maar de Debora die houdt van bossen, wandelen, goede gesprekken, lekker eten en dansen (Ja zelfs dat. Maar alleen omdat het laatste avond was, een collega zong en er misschien een paar slokjes uitstekend Tsjechisch bier bij betrokken waren).
Weg zijn is goed, thuis waardeer ik nu des te meer. Eén keer in de twee jaar is prima.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
The organisation I'm working for is a European one, and every two years we meet each other in one of the 15 countries we're based. This year our people in Prague organised the week.
And even though I was a bit worried up front, I had a great week. Seeing everybody in person again and a week of not taking care of anyone, but being taken care of. I didn't have to think of what to cook, what to clean and what to do, I only had to think which of the deliciousnesses I would be picking this time and when to do my running (ridiculously early or ridiculously late. I managed to do it three times extremely early and that felt really great).
The week was filled to the brim, but luckily outings were also scheduled: a walk through the old parts of Prague and a visit to a botanical garden, a Unesco heritage site. It was great to be amongst peers, other people who walk with their heads in their necks to look at tall trees, or comparing strange needles and leaves or taking pictures of name tags of special species. 
This week I felt like just being my old me again. Not the Debora of 'mom, where are my socks?', what are we having for dinner?' and 'who brings which child where?', but the Debora who loves forests, walking, nice talks food and dancing (well, the dancing took place only once, on the last evening to the music of a band of one of our colleagues and it involved some liters of excellent Czech beer, but I did dance. And enjoyed it.) Yes, I loved being away for a while, but now I extra enjoy being home again.