mooi

Even een update
Baby: 6,5 maand of 28 weken en in staat om gezichtsuitdrukkingen te maken. Volgens de planning werk ik nog acht weken en hebben we daarna nog vier weken tot aan de datum, 27 april (al heeft een datum tot nu toe weinig betekenis voor onze kindjes, wanneer ze besluitten om dan toch eindelijk geboren te worden). Bloempje groeit, mijn buik ook en zo nu en dan kan ik een momentje nemen om me echt op beepsie te verheugen. Die momentjes mogen wat mij betreft nog veel vaker, maar momenteel worden mijn gedachten nog vooral bepaald door de
Zolder: De babykamer is behangen (in blauwe ruitjes, zie hieronder. En nee, we weten niet of het een jongetje wordt), onze slaapkamer heeft nu muren en een deur, maar die moeten nog bekleed en geverfd worden. We slapen tussen het zaagsel, een zak met gipsvulmiddel en een afkortzaag, terwijl de behangtafel vol met potten, kwasten, schuurpapier en poetsdoeken, nog op de babykamer staat.

Er zijn momenten dat ik betwijfel of het allemaal wel afkomt. Dat is vooral als mijn energie nul is en mijn humeur datzelfde peil bereikt heeft. Maar over het algemeen geniet ik echt van de vooruitgang (die vooral Ed maakt) en het feit dat als de zolder klaar is, het lijstje met 'dingen die nog moeten in huis' echt nog maar heel kort is. Op deuren voor een inbouwkast en voor de wastafelmeubel na, nou ja, en een ingerichte tuin, hebben we bijna een af huis. Hoera!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
An update
Baby: 6,5 months or 28 weeks and able to draw faces since this week. If everything keeps going according to plan, I'll keep working for another eight weeks and then it's four weeks until D-Day (which has not been something my children kept into account when deciding on being born, by the way). Our little Flower keeps on growing, so is my belly, and every now and then I enjoy a rare moment of looking forward to meeting our new family member. I want this to happen more often, but there's still something that keeps drawing my attention, which is the
Attic: The nursery has wallpaper now (blue squared wallpaper, see picture below. And no, we don't know if it's a boy), our bed room has walls and a door, but these need to be covered in paper and paint. A cupboard still has to be made and then the attic is finished. We are sleeping next to a cross cut saw, a bag full of plaster and lots of sawdust, while the papering table is still in the nursery with pots of paint.

There are moments when I really wonder whether it will all be finished in time, mainly when both my energy level and mood are below zero. But generally I really admire the progress Ed has been making and the fact that, when the attic is finished, our list of 'things that need to be done in our house' is minimalized, only a few doors here and there and then we can focus on the garden. Hurray!

En waarom heb ik geen foto van de vooruitgang en de troep? Omdat ik het mooie soms bijna niet meer zie. Alleen maar de bende, de dozen en zakken babykleertjes, die nog uitgezocht moeten worden, de wieg die steeds meer bedekt raakt  onder lagen gips, zaagsel en behangplaksel. Ik heb weinig inspiratie om leuke dingen voor de beebs te maken, foto's te nemen of hoe dan ook iets moois te maken. Dus, ik heb mezelf een opdracht gegeven: ga op zoek naar de mooie dingen in ons huis, die leven, die laten zien dat ik soms wel inspiratie heb: onze lentebloesems, de poefhoes waar ik ooit zoveel energie in gestoken heb (toen energie nog vanzelfsprekend leek) en het babybehang, waar mijn schoonmoeder en ik onze ziel en zaligheid in hebben gestoken. En inderdaad, het gaf me een gevoel dat het wel terug komt, ooit.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
And why then no pictures of the progress and the mess? Because currently I'm not very able to see the nice things. Only the mess, the boxes and bags of bably clothes that need to be sorted, the cradle that's gathering layers of plaster, wall paper glue and saw dust. I simply have no inspiration to think of things I can make for the baby, things that I can take pictures of or things that I can create anyhow. 
So, I gave myself an assigment: find pretty stuff in the house, that show that indeed sometimes I have some creativity left, the flowers here and there, the footstool slipcover I once crocheted and the baby wall paper, my mother and law finally managed to put nicely to the walls. And indeed, it gave me some conviction that it will return, some day.

kluskerst

Kruipende kerstengel / Christmas angel

Kerst Bond / Christmas Bond

Kerstprinses / Christmas Princess

Kerst lijkt alweer lang geleden.
Vandaag heb ik mij weer in de kluskleren gehesen en heb onderstaande kasten in de grondverf gezet. Ed's broertje heeft zichzelf weer eens overtroffen en prachtige boekenkasten om de schuifdeuren gemaakt. Het maakt onze keuken en kamer zo gezellig en geluid wordt tot bijna nul gereduceerd (wat heel handig kan zijn bijvoorbeeld 's morgens, als sommigen van ons al druk doende beneden zijn en anderen nog in bed liggen).
Het bracht het afgelopen jaar weer vers in mijn geheugen en ik kan met aan zekerheid grenzende stelligheid zeggen dat ik nog steeds niet echt heel erg van dit soort klussen hou. Maar het eindresultaat lonkt en helpt mij om het toch zo gauw mogelijk af te hebben, (dat en de top 2000 natuurlijk): Oh, om eindelijk de boekendozen uit te kunnen pakken en weer loopruimte om ons bed te hebben... Het is daar nu nog krapper dan het was, omdat Ed al een tijdje bezig is met het omtoveren van onze slaapzolder tot een tweekamerverdieping voor ons en de baby.
April nadert, genoeg te doen tot die tijd.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Christmas seems already such a long time ago.
Today I redressed in my old painting clothes and grounded the cupboards  below. Ed's brother outdid himself again by creating these bookcases and installing them in between our living room and kitchen. It creates such a cosy whole and if we close the doors, noise is almost reduced to zero (which is really great in the morning, when some of us are busy down stairs while others are still in bed).
It brought back the memories of last year, and I can almost certainly say that I still don't like this kind of DIY-ing very much. But the end result is such a motivation to get this job done: oh, to be able to finally unpack the book boxes standing around our bed. Wow! In the mean time Eduard is transforming our sleeping attic to a two-room-floor, for us and the baby. When he's done, I can just keep on painting and decorating there. 
April is approaching, hopefully we'll be finished in time.

knuffelkopjes

  

We wilden de juffen graag bedanken. Twee jaar hebben ze goed voor Zus gezorgd, dus daar mocht wat tegenover staan.
Het idee kwam ik hier tegen, de kringloopwinkel had mokken staan (kijk uit dat je het plaatje niet te groot hebt, zie laatste foto) en Zus is erg goed met vilt zoals we weten. Ik haakte een hoesje per avond, Zus knipte de vormen uit en naaide ze vast. Vanmorgen wat chocolaatjes erin gestopt en daar hadden we één trots meisje (nou ja, misschien wel twee) en twee blijde juffies.
Zus en ik zijn toch zo'n team (en dat gaan we natuurlijk zo houden, de rest van de vakantie).
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
We wanted to thank the teachers of Sister. They took good care of her the last two years, so we owed them someting.
The idea was found here, the thrifting shop had some mugs (watch out that you don't have too big an illustration on the mugs, see the last picture) and Sister is very good with felt, needle and thread. I crocheted a cup cosy a night, Sister cut the shapes and sewed them. This morning we put in some chocolates and there we had it: one proud girl (or two, to be honest) and two happy teachers. 
Sister and I are such a team (let's keep it that way the rest of the six weeks lying ahead).

blauwachtig

Het kastje is inmiddels geschilderd, ik vind het blauw, maar daarover verschil ik van mening met Zus. Volgens haar schilder ik alles wit. Nu nog knopjes en boeken, dan is ie af. Het schilderijtje kwam ik hier tegen.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
The cabinet is painted. I consider it to be blue, but according to Sister everything I paint is white. All we need now are knobs and books. This is where I found the painting.

knippen en plakken

Zus knipt er lustig op los. Van al die 'kleedjes' die her en der door ons huis verspreid liggen zijn we begonnen met een wandcollage. De masking tape van een nieuw avontuur is daarbij onmisbaar. Wat een heerlijk spul is dat toch! Zulke leuke kleurtjes, je kan het vaker plakken en er weer afhalen en de muur blijft heel als je van plek wil veranderen. En nee, ik heb geen aandelen.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Sister is cutting and cutting, all day long. We decided to make some artwork in her room and the masking tape of een nieuw avontuur is essential for this. 

how to become a vegetarian

Het is wel allemaal Zus wat hier de klok slaat, maar vanavond moest ik ook weer zo hard lachen dat ik er niet onderuit kom om dit te delen.
Ergens op een blog las ik ooit: 'later als ik groot ben word ik... vegetariër'. Ik vind dat zo'n goeie en regelmatig spookt het door mijn hoofd. Eigenlijk ben ik namelijk net zo: ik wil heel graag, maar niet graag genoeg om het ook echt te doen. Dus, zo af en toe waag ik een halfslachtige poging om een vega-maaltijd ten tonele te brengen. Dit wordt niet altijd, bijna nooit zelfs, gewaardeerd.
Vanavond had ik een heerlijke courgette gegrild in de oven met een soort van in elkaar geflanste pesto met ter camouflage veel kaas, maar het mocht allemaal niet baten: Zus vond het helemaal niets en trok haar mond open, en dat was niet om te eten helaas.
We hebben ten einde raad een voorlopige lijst opgesteld, omdat ik er van overtuigd was dat ze bijna geen groenten lustte en zij zei van wel. En inderdaad, de lijst met groenten (en gerechten waar er meerdere tegelijkertijd in zitten) die ze wel lust is het langste.
Maar, ziet u ook hoe dat komt? Welke groente zij er tussen heeft laten schrijven? Juist: de dag dat hier gras op tafel komt, ben ik overtuigd en full time vegetariër...
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Sorry, at the moment it is mostly Sister who's playing a big part in the stories, but tonight I had to laugh so much, again, that I simply have to share this with you.
Somewhere at a blog I once read: 'When I grown up I want to become... a vegetarian'. That is such a good quote and it really is one that fits on me. I too want to be more of a vegetarian, but not enough as to really put it into practice. So, every now and then I attempt to produce some sort of veggie meal, but this is almost never really warmly welcomed.
Tonight I grilled a zucchini with home made pesto and lots of cheese to cover that, but Sister only ate the cheese and then opened her mouth again: and unfortunately not to eat...
At wits end we decided to draw up a list of things that she loves, is neutral too and hates, because I said she doesn't like any veggie and she says she does. And indeed, the list of veggies she loves the best is the longest.
But, since you cannot read Dutch I have to explain to you how this is possible: she put in 'grass' as one of the veggies she really loves. Well, the day that I will put grass on our table I'll be a convinced and full time vegetarian.

aan de haak geslagen

Met de lente in aantocht, de dagen die lengen en kinderen die na het eten weer buiten gaan spelen, vond ik het hoog tijd worden om mijn inhuizige hobby weer op te pakken. Na de aap voor Silas (hieronder) en de poncho voor Zus, was ik even helemaal zonder inspiratie en dacht ik: ach ja, zomaar iets voor me uit zitten haken, is ook zo zonder doel (om vervolgens op de bank te kruipen achter de kijkbuis, wat daarentegen heel doelgericht was). Maar komaan, het is bijna lente en bij Ingrid en Maaike zag ik allerlei leuks, dus ik heb gewoon eens lekker gehaakt om het haken.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
I started crocheting again. After Silas birth package and Sister's poncho I felt like more chrocheting, but I didn't have a real goal so I didn't know what to make. But then I saw this and this and it made me feel like making something for the fun of it. 

Dit is het haaksel voor Silas: hij vond het prachtig. Mijn moeder heeft het grootste gedeelte gedaan, breien is toch iets voor specialisten. Daarna heb ik zijn apekop gehaakt. In het grote pakje links zit ook nog heel wat uren noeste arbeid. Maar ja, daar heb ik dan weer geen foto van. Gelooft u mij, het is helemaal in stijl: we hebben een aantal kleurnummers opgekregen en zijn daarmee aan de slag gegaan.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
This was Silas crocheted gift: he loved it. My mother did the biggest part, knitting is something for the specialists. After that I crocheted his monkey face. In the bigger package on the left is the result of many hours of hard work. Unfortunately no picture of that.


Ik heb een paar hele leuke reacties gekregen, per post en per mail: daar ben ik toch zo blij mee. Bedankt!. Wat betreft die post: als er iets in de bus zonder getypt adres word ik helemaal nieuwsgierig. Ik draai de kaart of brief drie keer om, probeer te raden wie de afzender is en lees vervolgens het hele verhaal staande en in 1 ruk uit, om vervolgens nog eens een paar keer er echt de tijd voor te nemen. Als je ook eens dat genoegen wil smaken (er vanuit gaande dat er meer mensen zijn die niet zo vaak handgeschreven post meer krijgen), laat even je adres weten per email, dan stuur ik je een kaartje. Gewoon, omdat het lente is, en ik niet verwacht dat ik alle avonden aan het haken sla.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
I received a few very nice replies, per post and per email: that's making me so very happy! Thank you. Regarding that post: each time I receive something in the mailbox that's not typed I'm all excited. If I can make you happy with a card: just send me your address and you'll have a very nice spring card in your mail box.

Home sweet home

Huiselijker kan het bijna niet: kachel aan, benen onder de kont en haken maar. Oma en youtube waren onmisbaar in het proces om haken te leren, en nu heb ik mijn eerste serieuze project af. Zus vindt hem het einde, en ik vind vooral het einde het einde. Foei, wat een werk, wat nog eens extra bemoeilijkt werd door het feit dat Grote Beer had uitgevonden dat een haaknaald ook erg leuk in een playmobilkanon past. Maar wel gaaf dat ik eindelijk iets handwerkelijks afgemaakt heb (ik zie nog zo al mijn breisels, bijvoorbeeld sjaals smal beginnend, breed eindigend, in een hoekje van mijn la gesmeten). 

Hoe dan ook, ik ben ook allang begonnen met een volgend project. Met nog meer plezier, en veel minder tijd.

Kijk bij Barbara voor meer home sweet homes.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

How much home does a girl want? Crocheting near the stove. Without grandma and Youtube I still would be without any crocheting skills and now my first serious project is a fact. Sisters finds it splendid and I find it especially splendid that it is finished. My goodness, what a job, but my, am I happy that I finally managed to finish something. I tried so many times to knit a simple scarf but it always mysteriously ended up in a corner, starting at width 20cm and ending at 50 cm, or so.

Anyway, I'm already working on a new project and without a doubt, this takes much less time and I really enjoy making it.

Have a look at Barbara's for more sweet homes.

Oefenen, oefenen

We hebben een camera. Het is een Canon Eos 1000D geworden en we moeten nog heel veel oefenen (zoals je ziet). Hoe dan ook, we zijn er blij mee. Op foto 1 zie je vaagjes mijn eerste haaksel van dit binnenzitseizoen: deze sjaal van Ingrid (aangeraden door Sacha). Het was ontzettend leuk om te maken, goeie werkbeschrijving, dus bedankt! Ik heb er een col van gemaakt en ga verder met iets nieuws.
Maar, eerst eens de gebruiksaanwijzing van de Canon doorworstelen.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
We've got a camera! It's the Canon Eos 1000D and we've got lots of practicing to do (as you can see).  Anyway, we're very happy with it. On the first one, you can vaguely see the first crochet product of this indoorseason: It's Ingrid's shawl (Sacha recommended it). I made a 'col' instead of a real shawl and I'm now working on something new. 
But first I have to attack the manual of the Canon.

Lekkerste taart ooit zelf gebakken

Het is zo jammer dat de camera het begeeft. Na deze laatste oprisping, kreeg ik alleen nog maar strepen en vagen blikken. Hoe dan ook, jullie kunnen nu een glimpje opvangen van de perziktaart die ik voor Grote Beer's verjaardag had gemaakt. En dan moet je maar geloven dat de piratentaart en de appeltaart er ook waren. Die hadden hun uiterlijk echter niet mee, dus zo erg is het nu ook weer niet dat daar geen foto's van zijn.

Ik heb hem (dat is: de taart) voor het eerst mogen proeven bij een nicht van mij in Duitsland. Zij trouwde daar heel romantisch met een boswachter en nam vol overgave in ieder geval deze Duitse gewoonte over: bij elk bezoek keus uit minstens 3 soorten eigengebacken Torte. Bedankt!

Dit wordt geen receptenblog, maak je geen zorgen. Het is dat verschillende mensen mij om het recept vroegen, na eerst hun dubbele portie (2x 'een heeeel klein stukje' is toch ook gewoon een punt) te hebben verorberd.

Goed, maar nu dan toch: hoe maak je deze glutenvrije doch smaakvolle taart?

Roeren:
80 gr margarine
80 gr kristalsuiker
1 zakje vanillesuiker

Hakken en mengen met 2 theelepels bakpoeder:
200 gr hazelnoten
100 gr pure chocola

Splitsen:
5 eieren, eiwitten stijfslaan
(eidooeiers: bewaren in de koelkast en een keertje een lekker omeletje van bakken ofzo)

Mengen:
Alles hierboven, eiwitten als laatste

Bakken:
In een springvorm, 3 kwartier op 150 graden hetelucht (geen idee hoe dit is bij een gewone oven, probeer maar wat)

Goed, en dan waar het om draait.

Klein snijden:
1,5 blik perzik en goed uit laten lekken.

Kloppen:
2 pakjes slagroomversteviger
1/4 l slagroom, 1 eetlepel suiker

Mengen:
250 gr creme fraiche met de slagroom en de perziken.

Dit leg je op de afgekoelde taartbodem, je garneert het met de overgebleven perziken en wat chocola  en dan lekker lang in de koelkast. Wat ook leuk is ter afwisseling van de garnering: taartina met 1/4 l sinaasappelsap en dan over de bovenkant gieten in plaats van de perziken. Kan ook.

Ik zou zeggen: als je een poging waagt en het lekker vindt hoor ik het graag. Ook als je het niet lekker vindt, hoor ik het graag. Ik ben heel benieuwd naar wie dat dan zullen zijn.

Veel plezier en eet smakelijk.

Homemade, sweet homemade

Al foeterend bedacht ik me dat dit de laatste keer was dat Zus haar eigen traktatie uit mocht kiezen (ook de eerste keer, daar niet van). Cakejes is natuurlijk wel leuk, maar ik herinnerde me pas toen ik het beslag al af had, dat het zo'n vreselijk gedoe is om grote hoeveelheden cakejes te maken. Dus, ik dacht het recept te slim af te zijn door te kiezen voor de kleine cakejes.

Maar ja, toen was ik weer vergeten hoe moeilijk het is om het beslag in die kleine dingetjes te wurmen. Wat een gedoe: overal beslag, behalve in de vormpjes. Gelukkig, ik bedacht zomaar ineens hoe handig het moet gaan met twee theelepeltjes. En dat ging perfect totdat ik er achter kwam dat de kleine vormpjes op zijn en nu heb ik 18 kleintjes en de rest normaal... Ach, daar leren de kleutertjes weer ordenen van en overleven in het wild.
ps. Terwijl ik dit schrijf ziet poesbeest zijn kans schoon en heeft al één cakevormpje leeg gelikt, dat stond te wachten tot de tweede lading klaar was. Zooo leuk, je eigen traktatie maken.

Kijk bij Barbara voor meer home sweet homes.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Almost getting angry I thought: this is the one and only time that Sister get's to choose her own treats for school. Cup cakes are fun, but only when I had made the dough I remembered how much dough you need for large quantities of cupcakes. So, I thought: I just make the smallest sized cupcakes, then the quantity will do.


But then came the issue of getting the dough in the smallest molds. What a fuss... The dough was everywhere, except in the molds. Luckily I thought of two tablespoons and that went perfect, right until the moment I discovered I ran out of small molds. Now I have 18 small cupcakes, and the rest are normal sized. Well, that teaches the children something about survival in the wild and some mathematics.
ps. While I'm writing this, I discovered that our lovely cat just finished his first cupcake, waiting for the second batch to be finished in the oven. I like preparing treats.


Have a look at Barbara for more home sweet homes.

Juffertjes

Vandaag hangt de was weer eens buiten. Met mijn nieuwe wasknijperzak van Petra van de Juffertjes ziet het er extra zonnig uit. Ik doe (nog) niet aan sponsoring ofzo, maar ze maken zulke leuke dingen, dat deel ik graag met jullie...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Today it was time to hang out the laundry. With a new bag for clothes pins, made by Petra from the Juffertjes, it all looks extra sunny and  bright. I'm not sponsored or anything, but these girls have such a nice collection of hand made stuff, I justed wanted to share that with you guys.


Vanaf gisteren heet mijn blog skoek. Ik voelde me niet meer thuis in de huis, tuin en keukenavonturen, terwijl skoek van alles kan zijn. En ooit leg ik me nog eens toe op een professioneel uitziend blog, maar nu houden we het nog even zo. Fijn weekend!
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
As of yesterday my blog is called skoek. The home, garden and kitchen adventures were not an adequate title for what I want to write, while skoek can be anything. And maybe someday I'll try to make a really professional looking blog, but for now this is it. Have a nice weekend!

knutselknuffel

Wat als je dochter wat hulp nodig heeft bij het vakantie vieren? Dan wordt zelfs de minst creatieve geest geïnspireerd tot grootse daden.
Men neme: een op een envelop gekladderd fantasiebeest, een idee en vilt, naalt en draad. We hebben onze eigen kop gevolgd en maakten er geen langdurig proces van, maar het eindresultaat mag er toch best zijn. Roessie moet overal mee naar toe en Zus is overtuigd van haar eigen creatiecapaciteiten (ik ben de allerbeste allergoeiste, hè mam?). En, zomaar ineens, was de morgen alweer om.
Ondertussen ook nog haar en hoed voor de boer gemaakt, want Grote Beer vond het zielig dat die arme man kaalhoofdig door het leven moest. Wij houden van vilt (en van vakantie).
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
What to do when you have one little girl not sure how to celebrate holidays? Even the least creative people then get inspired to doing great deeds.
One needs: An idea, a scribble on an envelope, and felt, needle and thread. We didn't exactly follow the instructions and made a quick result project, but the end result is nice anyway. Roessie has to go everywhere Sister goes and she is finally convinced she can also make things on her own (I'm the bestest, he ma?). And before we knew it the morning was gone and well spent.
In the mean while we also made hair and hat for the farmer, Big Brother felt sorry for the poor guy, being bold all the time. We like felt, and holidays.