Molen vs. nieuwe huis: kindjes thuis / overal in de buurt behalve thuis

Hier was ik al bang voor...

Bang dat als we niet de vaart er in zouden houden, de warme dagen ons in zouden halen en wij dus weer vers in het geheugen krijgen hoe heerlijk het buitenleven is op onze huidige plek. En die vrees is bewaarheid... Wat een heerlijke dagen hebben we achter de rug en wat genoten we daarvan.

Het nieuwste huisdier, wandelendetakachtig iets, is inmiddels alweer weg.

En vast wordt het ook wel eens mooi weer op onze nieuwe plek, maar ik denk dat we daarmee ook de kindjes vaker niet dan wel zien: er woont zoveel jong spul, kindjes uit de klas en andere interessante, inspirerende kinderen van Bolderburen. Ach, als ik die serie maar in mijn hoofd houd, dan komt het helemaal goed. En volgens vrienden die groot geworden zijn in de nieuwbouw is het voor kinderen fantastisch. Wie weet vinden we het heerlijk: 'sjonge, zijn jullie nu alweer terug? Ga nog maar even spelen!' Maar op dit moment zie ik het nog niet zo zonnig in als mij voorgespiegeld wordt, eerlijk is eerlijk. 

Zo gingen we vandaag het werk van timmerman, opa en Ed bekijken: onze kasten schieten al aardig op en met name Zus was erg gecharmeerd van de kleur van de kast op onze slaapkamer.

Op Grote Beer zijn kamer komt een Grote Kast. Handig! De heren (inclusief dus de timmerman, die wel weer beter is, maar wat ik hier nog niet gemeld had. Bedankt voor al jullie bezorgde reacties, per mail, telefoon of live, maar hij is weer volledige hersteld) zijn erg druk geweest, terwijl wij gisteren een klusvrij dagje hadden. En nu is de zolder leeg, klaar voor de vloerbedekking die vrijdag komt.

En terwijl wij ons huis bekeken, stond er binnen twee minuten een kindje bij de voordeur te vragen of Zus kwam spelen. Waarbij zij haar hand over haar hart streek en het jongetje bereidwillig voor ging naar haar Grote Bult en liet zien hoe leuk zwart je daar van kan worden. Grote Beer vond zelf dat hij hierbij ook niet mocht ontbreken, omdat hij een essentiële toevoeging in te brengen heeft (met name op het gebied van: hoe verzamel ik zoveel mogelijk zand in mijn schoenen en luier) en ook hij vertrok. En binnen nog een minuut stonden we daar, met zijn tweeën alleen in ons nieuwe huis...

Molen vs. nieuwe huis: echo

Vanmiddag werd ik op onaangename wijze herinnerd aan mijn luidruchtigheid. Dit vraagt enige uitleg: ik ben er zo één die zich verstoord omdraait als mensen achter haar harder praten dan strikt noodzakelijk of net doet of ze geen Nederlands verstaat als ergens in het buitenland twee landgenoten nogal duidelijk hun mening ventileren en zich hardop afvragen of ze met iemand die mening kunnen delen.
Maar, tegelijkertijd ben ik dus stiekem net zo. Er wordt nog wel eens omgekeken als ik in de kerk hardop in de lach schiet, of ge-ssst door een vriendin als ik in een paskamer luid en duidelijk verslag doe van het pasproces of door mijn tante voor de 100ste keer gevraagd of ik iets zachter wil praten in verband met de buren. Ik heb dit altijd het wonen-bij-de-molen verweten: het huis en het buiten zijn groot, moeder was altijd ver weg en ik was te lui om te zoeken. Toen ik op kamers ging viel het me op hoe lawaaierig iedereen 's nachts was, als ik als braaf dorpsmeisje allang lag te slapen, maar toen ik daar heel voorzichtig eens wat over ter berde bracht, kreeg ik te horen dat ik 's morgens vroeg nogal duidelijk aanwezig was. Dat deed voor mij de deur dicht, en vanaf die tijd probeer ik zo stil als een muisje door het leven te gaan.

Maar, vanmiddag werd ik er weer bij bepaald dat dat nog niet gelukt is. Zus en Grote Beer waren hun gewone, ondernemende zelf nadat ik ze bij de oppas vandaan had gehaald om daarna Ed bij het nieuwe huis op te halen. Dat ging prima, erg gezellig zelfs, maar ineens waren ze weer zwart, onder de modder van de grote bult zand achter ons huis. En toen bulderde ik. Bij de molen is dat geen enkel probleem: behalve de kinderen en mijn geweten heeft niemand er last van, want de oom bij wie wij in huis mogen wonen is lichtelijk doof. Maar nu: van alle kanten kwam er een echo en ik keek verschrikt op of er geen argwanende buren met de telefoon in de hand aangifte deden van huiselijk geweld.

En dát is dan weer het voordeel van wonen in de nieuwbouw: ik wil en zal mij gedeisd moeten houden.

De enige echo die aanwezig is aan de molen, is die van het verleden. Het huis ademt zijn geschiedenis, de molen laat steeds meer planken vallen en onze woonkamer laat vooral zien hoe zelfs verwoede schoonmaakpogingen de muur niet meer in zijn originele schone staat te krijgen is.

Dus doen we dat dan ook maar niet meer... En richten we ons deze week op ons nieuwe huis: klussen, klussen en klussen. Mijn schoonouders waren erg gezellig vanmiddag en morgen mijn schoon- en gewone zusje. Echt gezellig en we komen ergens, maar al dat geklus vraagt onze volledige concentratie, zodat ik de foto's vergeten ben te maken.

Molen vs. nieuwe huis: badkamertegels

Er zijn onnoemlijk veel verschillen tussen ons huidige huis en ons nieuwe huis, maar één van de minst in het oog springende voor eventueel bezoek, maar voor ons toch dagelijkse details zijn wel de tegels in de badkamer. De ene groen en vol vrolijke details, de andere sober, strak en sjiek. De ene tegels gevoegd met wit, vergrijsd door schimmels, de andere gevoegd met grijs, versierd door betonsluier. Allebei hebben ze hun charmes, en ik denk dat ik de oude stiekem nog ga missen ook. Maar... nieuw is ook leuk, en schoon, en sjiek dus.

 En dan nog even dit: morgen gaat de eerste muur geverfd worden... Jahoe!

Molen vs. nieuwe huis: binnen en buiten

Het meest voor de hand liggende verschil heb ik nog niet besproken: bij de molen hebben we veel buiten en wat minder binnen, en in ons nieuwe huis is dat precies andersom.

Natuurlijk waren wij de afgelopen dagen wel buiten te vinden, spoorzoekertje doen,

een nogal plat uitgevallen sneeuwpop fabriceren

en met hout bezig.

Maar toch waren we vooral binnen. Zus was aan het testen hoe wijd haar draairok kon draaien.

En Grote Beer heeft zo'n hekel aan luiers verschonen dat 'ie van ellende uren doorbrengt op de pot. Maar ook dat heeft nog maar één keer succes gehad. Verder zit hij er wel prima hoor: speelgoed, koekie in de mond, zo komt meneer de tijd wel door.

Maar met name in de zomer is het zooooo heerlijk om rondom het huis bezig te zijn zonder dat er ook maar iemand vanuit zijn huis je tuin in kan kijken. Ja natuurlijk, er staat een grote schuur bij de molen waar veel vrachtwagens komen en werklieden werken, maar 's avonds en in de weekenden is er gewoon geen kip te bekennen. Dat zal in de nieuwbouw drastisch anders worden. Wie weet worden wij echte buurtbarbequemensen en hangen we graag met z'n allen vlaggetjes op met Koninginnedag, maar op dit moment is het enige gezamenlijke dat we met de buurmensen doen samen naar het vuurwerk kijken, gemiddeld zo'n 1x per jaar. En ook geen tuin die bijgehouden moét worden, alleen maar een postzegeltje dat af en toe wat maaien en knippen behoeft. En dan de kindertjes: ze zullen de tuin en het huis wel gauw zat worden om in te spelen, de straat is straks hun domein, waar zwerftochten van het ene huis naar het andere zullen plaatsvinden. En dat leek mij als klein kind weer super, dus wie weet vinden ze het het einde en ik misschien dan ook wel. Ja, we zullen zien, is ook hier weer mijn eindconclusie. Ik zie er niet persé naar uit, minder buiten, maar wie weet bevalt het me wel uitstekend. 

Wie weet wordt het sowieso pas wel zomer voor we d'r wonen: het huis is zo vochtig en klam, er liggen centimeters water in de vensterbanken en lekker warm is het er ook nog niet. Maar, Ed is druk bezig en morgen gaan hij en Ed's broertje nr 1 flink aan het aftimmeren. Dus, we gaan vooruit, alleen niet heel erg hard...

Molen vs. nieuwe huis: temperatuur in de winter

Ons nieuwe huis heeft ongetwijfeld nadelen, maar één van de grote voordelen zal ongetwijfeld zijn de isolatie en de verwarming. Ik kan me niet voorstellen dat ik op een gure winterdag zal denken: 'hè, voelde ik het maar weer eens tochten onder het keukenraam door' of 'sjonge, wat mis ik het ijs bovenop onze deken'. Een mens kan veranderen natuurlijk, maar ik durf met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te zeggen dat ik zelfs niet zal terug verlangen naar alleen kachels in de keuken en de voorkamer. We hoeven in ieder geval niet bang te zijn voor koolmonoxidevergiftiging, als zelfs de poes altijd wel binnen weet te komen via het dak, als alle ramen en deuren dicht zijn.

Ik was nog heel dapper in september, denkend dat de winter heus wel mee zou vallen en dat zelfs kou mij niet kon overtuigen van het opwegen van ons nieuwe huis tegen de molen. In oktober ging de kachel al voorzichtig wat meer aan, begin november durfde ik om 15.00 uur in de middag de houtbak te vullen en de gaskachel in de keuken iets op te draaien en nu, op het nippertje van december, slapen de kindjes met een kruik, een deken, een dekbed, een slaapzak, een pyjama, een hemd èn een onderbroek en vinden wij het de hoogste tijd voor een slaapzak over ons winterdekbed. Al hoor ik hen niet klagen eigenlijk... Vrolijk lopen ze op blote voetjes op hun slaapkamer rond totdat het eindelijk half 7 is en ze het de hoogste tijd vinden om bij ons in bed te kruipen. Met diezelfde blote voetjes. Nee, dat klagen laten ze lekker aan ons over en ik begin toe te geven dat ik verlang naar de douche met vloerverwarming.

Zus klaagde eigenlijk maar één keer over de kou

Wij klagen niet alleen, ook de mannen van de bouw gooien acuut het bijltje erbij neer, of meer gepast, de troffel, de cementmolen en de rolmaat. Kinderachtig hoor, laat zo'n stucadoor zich tegenhouden door een beetje vorst. Hij kan toch prima wat emmertjes stuc thuis aanmaken, warm houdend vervoeren en aan onze muren smeren? Nu duurt het vast nog weken voor wij gladde muren hebben en zullen we deze winter nog volledig aan de molen uit moeten zitten. Maar dan weet ik in ieder geval zeker dat de overgang van ons heerlijke plekje naar een nieuwbouwwijkje wat soepelder verloopt, of in ieder geval warmer...

Molen vs. nieuwe huis: bladblazers?

Het is weer herfst... heerlijk, maar inherent aan de vallende blaadjes komen de bladblazers als paddenstoelen naar buiten.
Ongelooflijk, wie heeft dit apparaat uitgevonden? Deze persoon zou ik met alle liefde zelf met de bladblazer behandelen, bij voorkeur terwijl de persoon moe van het blazen uitgeput zich ten ruste legt.

Het lijkt wel of iedereen collectief afspreekt te gaan blazen zodra één van de kindjes (of erger nog: ik!) moet gaan slapen. Werkelijk waar, ik hoop dat de mensen in de nieuwbouw hier toch heel anders tegenaan kijken en gewoon de hark pakken. Kijk, ik snap heus wel dat het blad 's morgens nog nat is en dat het 's middags gauw donker wordt, maar ja, om dan collectief tijdens middagslaapjestijd te gaan blazen... Het is zo goed voor hart en bloedvaten om gewoon met het ouderwetse handwerk het blad te lijf te gaan. En wat denk je van míjn hart en bloedvaten? Ik ontplof zowat, dat kán gewoon niet goed zijn. Dan heb ik het oplopen van een eventuele gehoorbeschadiging nog niet eens benoemd noch het ontnemen van veilige schuilplaatsen voor die arme egels, die, sinds de opmars van de bladblazer, bij bosjes worden overreden. (Ik kan het niet wetenschappelijk onderbouwen, maar ben overtuigd van een causaal verband.) En als laatste natuurlijk het milieu en de portemonnee: ook zij zijn slachtoffers van dit blaasgeweld, maar dat zal de blazer waarschijnlijk niet op vinden wegen tegen het genot van een een heerlijk steriele, naar uitlaatgassen stinkende tuin. Hmm!
Dus, als ik dan toch steeds meer aan het nadenken sla over de eventuele voordelen van de nieuwbouw boven onze huidige woonplek, dan is dat hopelijk onder andere de bladblazerafname, maar ja, graag hoor ik van ervaren nieuwbouwbewoners of dit inderdaad zo is. Tot die tijd houd ik moedig stand tegen deze forse tegenwind.