stakenberg

Deze week hebben de kinderen vakantie, gisteren had ik ook vrij. De zon scheen en buiten zag er zoveel aanlokkelijker uit dan de bergen binnen (zand, afwas en kleren), dat de keuze gauw gemaakt was. Het werd de Stakenberg, met de picknicktas mee en met de klimbomen in het vooruitzicht had zelfs het minderjarige deel van ons gezin zin. Het was ook heerlijk: we wandelden, zaten, klommen en kletsten. En toen we terug gingen namen we een beetje zonlicht mee, en heel veel modder.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
This week the children are having their Spring holiday and yesterday was also my day off. The sun was shining and the great outdoors looked so much nicer than the great mountains indoors (of laundry, sand and dishes) that the choice was easy. With a filled picnickbag and climbing trees as a promise even the minors in our family felt like going. And it was indeed very nice: we walked, sat, climbed and talked. And we got back, we took a little bit of sunlight with us, and lots of mud.

herfst

Vroeger was de herfst mijn lievelingsseizoen: ik hield van de kleuren, de geuren en de sfeer. Nu hou ik daar nog steeds van, maar voor ik er aan toen ben om definitief afscheid te nemen van de zomer, moet ik wel een dag of wat, misschien wel weken wennen. Ik wil nog niet dat we korte dagen krijgen, ik wil nog 's avonds in de tuin kunnen, ik wil gewoon herfst, maar dan met lange dagen. Bestaat dat ergens?
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Autumn used to be my favourite season: the colours, the smells, the cosyness. I still love these, but each year it seems like I need more time to really say goodbye to summer and start enjoying autumn. I don't want the short days, I want to be able to run or garden in the evening. Isn't there a place on our earth where there's autumn with long days?

Duurzaamheidsupdate: Het gaat goed! Ik eet nu echt al een hele tijd geen vlees (tenzij ik er niet onderuit kom, fatsoenshalve) en ja, daar voel ik me eigenlijk steeds beter bij. Helemaal nu ik de documentaire Cowspiracy heb gezien, ook op Netflix. Hierin wordt erg duidelijk en interessant uitgelegd wat het verband is tussen de veeteelt en het milieu. Het effect dat het heeft op ontbossing, droogte en een algemeen gebrek aan grond en grondstoffen is enorm en het levert de grootste bijdrage aan de opwarming van de aarde: groter dan alle vervoerssectoren bij elkaar!

Een paar oneliners troffen mij diep:

Als je een hamburger eet, kun je twee maanden douchen (over de hoeveelheid water die een koe in zijn leven drinkt om groot en dik te worden, zodat ie geslacht kan worden voor ons vlees).

Als je echt om de natuur geeft, kun je het je niet meer veroorloven om vlees te eten

Van 1 ha grond kun je 2 vleeseters voeden tegenover 50 veganisten (over dat overbevolking niet echt het probleem is, maar de manier waarop alle mensen zich voeden, namelijk op basis van dierlijke producten.

Ik ben ook nog op pad geweest met een collega van mij: zij is veganist en is dat geworden naar aanleiding van deze docu. Ik heb veel van haar geleerd en interessante gesprekken gevoerd, en vindt veganistisch eten nu in ieder geval niet meer iets wereldvreemds, of compleet onhaalbaar. Maar in 1x om zie ik voorlopig niet gebeuren. Wel heb ik erg veel aan de sites van de Groene Meisjes en de veganchallenge.nl met erg lekkere recepten. En in dit artikel van de Volkskrant, staat in het kader soja en milieu nog even haarfijn uitgelegd dat de grootste soja-eters nog steeds koeien, kippen en varkens zijn en niet vegetariërs.

En iets heel anders, maar ook iets dat me bezig hield: al die bussen shampoo die er door gaan. Nu heb ik een Lush shampoobar gekocht: ik heb mijn haar blij gemaakt en nu veel minder afval. De enige die misschien protesteert is misschien mijn portemonnee, maar ja, vlees is ook duur en daar bespaar ik dan weer op. En tot nu toe doe ik al wel heel lang met dat zeepje.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Sustainibility update
It's going really well. Not eating meat isn't hard at all, except for the occasional occasion in which I find it hard to say 'no' or get served meat. I have to think more and harder about what to cook, but I like the end results better and I really feel better in general. Especially now that I saw the documentary Cowspiracy, the sustainibility secret. In this documentary it's really well explained what the linkages are between the meat industry and deforestation, droughts and general depletion of resources. A few one liners really hit me:

Eating a burger costs the same amount of water as showering for two months (about the amounts of water that are necessary to raise and feed a cow and finally serve some people with their meat)

If you actually care about nature, you really can't afford to eat meat anymore

Of 1 ha of  agricultural land you can feed 50 vegans or 2 meat eaters. (overpopulation isn't really the problem, but all the animal based products they are eating is)

And to decrease the use of shampoos and plastic I bought a Lush soap bar. Wow, that really is something! My hair isn't as fluffy anymore, it smells great and an anormous decrease in plastic packaging. 

Tsjechië - deel II

Tsjechië - deel I

Als je ooit pannenkoeken wilt eten in Vrchlabi, weet ik de perfecte plek/ If you ever want to eat pancakes in Vrchlabi, I know just the place for you

We zitten weer om in het ritme van gewoon en alledag. Ik kijk met genoegen terug naar onze vakantiekiekjes en glimlach. Het was goed, mooi en deels rustig, deels actief. Maar ook: overreden tot wandelen, ruzie's slechten en ontelbaar veel kinderliedjes en boekjes herhalen. Uiteindelijk neem je jezelf overal mee naar toe en geniet je met zijn allen van elkaars (on)hebbelijkheden. Het grote verschil met thuis is dat je daarnaast minder hoeft: minder heen en weer, van en naar en schoonmaken en opruimen.
Wat Tsjechië betreft: het heeft iets. Dat vinden andere mensen ook, gezien de drukte op sommige plekken (zie de enorme rij auto's hierboven, allemaal toeristen die met de gondel naar het hoogste punt wilden en daarvoor 3 uur of langer in de rij moesten). Maar op heel veel andere plekken, die waarschijnlijk even mooi waren, waren minder mensen en kon je echt genieten van de charme van een 'land zonder opsmuk' zoals een vriendin treffend zei.
En nu, na twee weken kan ik zeggen: Wij zijn echt terug, terug in het ritme en we genieten ook daar weer van.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
We are back on track, doing our business as usual. That's the time to go back to our holiday, before it was just a bit to confronting: I wanted to stay in that holiday rythm of not having to 'must' too much. 
We had a nice holiday in the Giant Monutains, near the Polish border and we had a really nice, quiet and sometimes active time. Ofcours there were the quarrels, the numerous repetitive children books and songs and perusavive moments to talk the children into another hike, but the average of it all was good. 
About Czech itself: we liked it, and so did many other people. We didn't expect it to be that touristic, but if we stayed out of the really touristy places, we were able to really see this country without too much 'finery' (don't know if it's translated correctly, but we have a great Dutch word for it, that says it well) and beautful in it's straightforwardness.
And now that we have two weeks in our usual rhythm I can honestly say that after the usual start up problems, we are back on track and liking it. 

huisje boompje schuurtje

Het voelt elke dag als een kadootje: de extra uurtjes licht en dan nog dit weekend met extra zon en een extra dag. Ik voel me echt een gezegend mens, terwijl er vast heel veel andere mensen ook die extra uurtjes licht en een vrije dag hebben gekregen.
Mijn ouders wonen inmiddels alweer meer dan 6 maanden aan de molen en vandaag was de dag dat we met zijn allen hebben geholpen om een schuur te bouwen. En oh, wat was ik blij dat ik er bij kon zijn. Ik heb een week griep gehad, en Bloem met mij. We hebben heel wat uurtjes zo in bed door gebracht. De schuur is nog niet af, maar het begin is er. Net als het nu het echte begin van de lente.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Every day it feels like a present: the daily extra hours light and then this weekend even extra sun and an extra day! It felt like a gift, especially for me.
Today we helped our parents build a shed: they have lived more than 6 months at the mill now and they are very busy making something really nice out of it. 
I was very glad we could participate: Little Flower and I both had the flu this week and we spent many hours lying like this. The shed isn't finished, but we made a start. Just like spring finally really took off.