Blessings

Heerlijk, dit is een hele speciale tijd, zo vlak voor Kerst. Oefenen voor een opvoering hier en daar, kaarsjes, de kerstboom optuigen. Zus was zo blij met de kerstboom en sneekt elke morgen naar beneden om hem te zien, Grote Beer vindt hem vooral interessant omdat er kerstkransjes in hangen en ik betrapte hem deze week menig maal verstopt erachter of trof een half aangevreten versiering aan in de boom.
Maar, dat heeft er misschien ook voor gezorgd dat hij nu, licht zurig ruikend en zo ziek als een hond, bij mij op de bank ligt. Toch reken ik dat ook bij de blessings: het is zo knus nu, kerstliedjes aan, Zus vanmiddag er ook bij, met een stapel boeken en een dekentje (al is zij in de verste verte niet ziek) en natuurlijk de kachel snorrend op de achtergrond. Kerst zal heel erg zijn best moeten doen om deze dagen ervoor te overtreffen.

Waar worden jullie blij van? Zie zilverblauw voor nog veel meer.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
I love this time before Christmas. Sister is so happy with the tree and sneeks out every morning to whatch it. Big Bear likes it especially for the treats that hang in there.
But, these might also have resulted in the fact that he's now on the couch, with a blanket, smelling sour. But still, this is also one of the blessings, Sister couldn't remain without a blanket either, Christmas songs, stove burning... I think Christmas itself will have to do it's very best to beat these days.
What made you happy? Have a look at zilverblauw for more blessings.

Count your blessings

Waar werd ik nou blij van? Eindelijk een goede bestemming voor de dagelijkse slachtoffers van onze strijd tegen de vliegen en muggen (en nog educatief verantwoord ook), de pyjamaatjes weer aan en met frisgewassen koppies bij de kachel, zelfgemaakte bloemkoolsoep* en de kachel. Hij brandt! Holadijee, de herfst mag nu beginnen. De regen versnelde de komst van Janus rap en hij is van harte welkom.
*Vroeger, heel lang geleden, toen ik alleen nog maar witte macaroni lustte en zuurkool als groente, gingen we op vakantie naar Noorwegen en kregen we elke dag bijna bloemkoolsoep. Op één dag na, toen kregen we broccolisoep. En niemand van ons vijven lustte dat, ik verhongerde bijkans. Inmiddels ben ik zo ver doorontwikkeld dat  ik nu zelfs graag bloemkool eet, en omdat het één van de weinige groentjes is die onze Zus lust, probreer ik wat te varieren op het thema. Maar ja, ook zij werd niet blij van de soepvariant als ik destijds. Maar Grote Beer, Ed en ik wel en dus gaan we het gewoon nog eens eten, net zo lang tot zij het ook lust (nog 16 jaar te gaan dus).
Meer zegeningen staan bij Anki.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
What made me happy this week? Finally we got ourselves a nice destination for the daily victims of our war against flies and mosquitos (and educationally very sensible), the children wearing pyjama's  and freshly washed hairs, home made cauliflower soup* and the coming of our stove. He's burning! We're so happy, the autumn can start now. The rain and winds sped the arrival of Janus and he's more than welcome.
*Back then, when I only ate white pasta and sauerkraut, we went on a holiday to Norway and every day we got cauliflowersoup. Oh no, not every day, one day we had broccoli soup. I almost starved that holiday, nobody of our family was brave enough to eat it. In the mean time I've developed into an omnivore, eating cauli flower because I like it and even more important, it's one of the only veggies Sister likes. And bcause I don't want to eat cauli flower with potatoes every day, I tried to get on terms with myself and make soup out of it. It didn't make her happy, but Big Bear, Ed and me were very happy with it, so we'll eat it until Sister likes it too (16 years or so).
Want to count more blessings? Anki's blog has a list of all participants.

Kachelen

Als je in Drenthe bent, ben je ook zo in Duitsland. En op een huisterige zaterdagmiddag staken wij zomaar de grens over en bevonden wij ons in het kachelparadijs. In dat paradijs waren echter alleen maar Nederlanders, dus tot zover onze buitenlandervaring. Het was ook de enige winkel die op zaterdagmiddag nog open was, verder leek Sonnabend al sofort angefangen gewesen zu sein.

Wij hebben inspiratie opgedaan en foto's gemaakt en we verkneukelden ons al bij het vooruitzicht op ons eigen warme kacheltje straks in het huis. 

Maar wie schetst mijn verbazing als Ed net binnenkomt van het vloerverwarming knopen en zegt: ik denk dat ik toch liever de kachel zelf maak. Nu vraag ik je! Alsof wij om werk verlegen zitten!

We zullen zien hoe dit afloopt...

Psychologie van het bouwen en bloggen

Mag ik eerlijk zijn? Hoe kouder het wordt, hoe moeilijker ook het bloggen. Hoedat? Nou, de kachel brandt zo heerlijk in de woonkamer en daar bereikt het draadloos netwerk ons niet. Dus, als ik mijn zieleroerselen aan het net wil toevertrouwen, moet ik mij van de bank hijsen, een dikke trui aan doen en 10 graden kouder en drie deuren verderop gaan zitten. Moeilijk! 

Nee, als ik mijn instinct zou volgen, zou ik doen zoals ons poesbeest:

Maar ja, zo komt ons huis nooit af, en blijven jullie ook niet op de hoogte van onze perikelen. En hoe korter de dagen, hoe meer ik zin krijg in een warm huis en moet ik dus de korte termijngeneugtes opzij zetten voor de langetermijnvreugdes. Deze week had ik wel een goed excuus, ik heb het druk gehad met verjaren, en ben blij verrast door lieve mensen. Ed daarentegen boort er nog steeds heel wat af: leiding hier, contactdoos daar en de druk wordt steeds hoger omdat de afdekvloer 'gauw' komt. Maar ja, ik heb dus geen foto's van al zijn zweetdruppels, alleen de zaterdagse klusjes komen er weer eens op.

Zo begon gisteren de klusdag, wolken en een beetje zon, en zo ging het ook nog wel even door. Veel druppels, net teveel om fatsoenlijk buiten te gaan schilderen. Maar binnen zag het er al heel wat huiselijker uit door het vegen van Hennemeuie.

Fijn is dat, kun je tenminste zien waar je troep achterlaat van het klussen...

We hebben nu een boei langs de erker: erg mooi, heel sierlijk, maar ook heel veel boorgaten die allemaal geplamuurd dienden te worden. Ik had van de meesterschilder te horen gekregen dat ik veel te veel plamuur gebruikt had, vorige week bij de boei van de keuken, dus ik deed mijn uiterste best om de gaatjes één voor één van precies genoeg vulsel te voorzien, maar met dat 'ie binnenkwam om ons verder boven te helpen met schilderen, kreeg ik alsnog instructies hoe ik moet voegen. En, laat ik nog maar weer eerlijk zijn, ik kan niet zo heel goed tegen kritiek. Of nog eerlijker: helemaal niet eigenlijk. Maar wie weet beslaat het bouwen van een huis net zo'n lange periode als nodig is om tegen kritiek te leren kunnen.

Je ziet hierboven trouwens vaag de proefvoegen die ze eerst voor ons bedacht had. Hier waren we het unaniem mee oneens en dus waren ze zo vriendelijk om er nog een voegje tegenaan te smeren:

Die ziet er al een stuk beter uit, minder grijs in het echt dan op de foto by the way. Dus, dat wordt em.

Verder geen foto's van de mooie witte wanden op de zolderkamer waar ik van de meesterschilder een workshop plamuren, schuren en schilderen mocht ondergaan. Dit zou ermee kunnen te maken hebben dat ik te druk was, maar waarschijnlijker is een link naar bovengenoemde karaktereigenschap. Dat laat ik graag in het midden. En ook geen foto's van de boei en de garage ná het schilderen van de buurvrouw, die dus zoveel karakter had om tussen de buien door te schilderen: ik hoorde de plicht thuis roepen, schoonmaken is ook belangrijk, maar ja, hun deel van de erker is inmiddels geschilderd en ons huis lijkt, na een dag in en om huis, weer net zo als gisteren vóór het schoonmaken. Wie is hier nu slim?
Wel heb ik vroeg op de klusdag nog een filmpje opgenomen, rondom ons kasteel, ten tijde dat er nog maar twee radio's aanstonden en waardoor je dus, als je goed luister, in het het begin de heerlijke klanken van een piratenzender kunt onderscheiden, die al lopende overgaat in de zender door ons beluisterd. En ook valt er een haan te horen: als de onze tegen die tijd nog leeft kan 'ie wellicht wel mee, kunnen ze leuk tegen elkaar op kraaien!

En dan heb ik mijn broertje nog een foto van zijn nieuwe auto op dit blog beloofd: het is ook zo'n vreselijk toffe auto! Ik kan me niet heugen dat ik ooit blij werd van een auto, behalve van onze trouwkever, maar dit.... WAUW! Vandaar ook dat ik er nog één fotootje extra tegenaan gooi.

Bij deze wil ik dit verhaaltje beëindigen, maar niet voor te zeggen, dat het hier misschien lijkt alsof het huis mij totaal niet bezig houdt, maar ondertussen benut ik heel wat vrije secondjes om bijvoorbeeld door dit briljante woonboek te bladeren, nèt gekregen, of door de stapel Ariadne's die ik van een vriendin mocht lenen.
Dan groet ik je nu, met een koud lijf en een zo mogelijk nog koudere rechterhand, door te zeggen: een hele fijne week en mocht je ideetjes hebben, inspirationele uitspraken of nuttige tips en adviezen hebben (maar liever niets wat op kritiek zou kunnen lijken) dan ben je van harte uitgenodigd om die met mij te delen.

Ps. Ik heb de moed ook al bijna opgegeven om ooit een foto van de lieve oppassen te publiceren, die zich elke keer weer opofferen om op Zus en Grote Beer te passen. Deze zaterdag heb ik de oppas niet eens gezien, omdat mijn moeder ze naar mijn oma bracht waar mijn zusje ze vervolgens weer vandaag heeft gehaald. Toch bedankt ma, oma en zusje!

En dit wordt de keuken

Inclusief de lief spelende kindertjes, het opgeruimde huis, de huisvriend op de grond, hardwerkende vader in de studeerkamer (moet je erbij denken) en de slanke, altijd-verzorgd-erbij-lopende moeder. In het nieuwe huis gaat dit alles vanzelfsprekend en moeiteloos.


Zouden deze schatjes de verhuizing nog mee maken? 1 dag uit het ei...

Inmiddels is het ook alweer kachelweer: dat herinnert mij eraan dat ik een vervanging moet zoeken voor dit trouwe beestje: