Net terug van een week weg, barstensvol energie en volledig geïnspireerd, dacht ik weer lekker aan de slag te kunnen gaan. Maar helaas, zodra ik aankwam in het klusparadijs, was ik de eerste uren volledig kwijt met zoeken. Het gebeurt vaker hoor, dat je net ergens aan wil beginnen en dan net dat ene gereedschap niet kan vinden. Met name Ed heeft zijn eigen georganiseerde chaos nodig, waarin alles op een bekende plek ligt en als iemand dan gaat opruimen...
Maar goed, nu was ik dus ook iets kwijt. Ik zocht in de kluskoektrommel, waar de gangmakers in zitten, ik zocht op de radio, waar R.E.M. uit alle macht 'Hold On' zong en ik zocht bij de mensen om mij heen, bij de reacties op het blog. Nergens te vinden...
Ik zocht bij de klare klussen, de boekenkast die al een eind op weg is, de wc die Ed in poging twee zo super glad heeft gekregen en de lampjes die zo mooi hangen te hangen in de badkamer.
Ik zocht bij het eerste onkruid dat zich dapper een weg omhoog heeft gegroeid door het puin, in de zon bij onze nieuwe voordeur.
En ik zocht bij de Molen, die mooi maar oud stond te wezen in de voorjaarszon.
En zelfs bij de krokusjes kon ik het niet vinden, terwijl ze normaal een gegarandeerde bron van inspiratie zijn.
Bij de kastanjeboom zag ik alleen de dikke knoppen. Hij probeerde elk zonnestraaltje op te vangen zodat ik wel het eerste bladgroen kon zien, maar niet dat wat ik zocht.
En als laatste kwam ik de speelsporen tegen van Zus en Grote Beer: normaal een genoegen om naar te kijken, hun eindeloze speelvariaties (hoewel, op de ramen iets minder genoeglijk), maar ook dat mocht deze keer niet baten.
Ineens kreeg ik een ingeving, en ja hoor... Daar, onder in mijn schoenen, vond ik het: mijn verloren gewaande moed.
