familieportret

Lieve Marieke ten Berge maakte deze prachtige illustratie van ons gezin, een kadootje van mij voor Ed omdat we zoveel jaar getrouwd waren. Het is nog mooier dan ik hoopte, we zijn er allemaal blij mee, dus eigenlijk is het voor ons allemaal. We komen er nogal gunstig vanaf zo, voor altijd jong en blozend.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Sooner than expected I post again: this week we received the long awaited family illustration talented Marieke ten Berge made of us as a present from me to Ed for our anniversary. It's even more beautiful than we hoped and we need to hang it soon, to be able to fully enjoy it. 

herfst

Vroeger was de herfst mijn lievelingsseizoen: ik hield van de kleuren, de geuren en de sfeer. Nu hou ik daar nog steeds van, maar voor ik er aan toen ben om definitief afscheid te nemen van de zomer, moet ik wel een dag of wat, misschien wel weken wennen. Ik wil nog niet dat we korte dagen krijgen, ik wil nog 's avonds in de tuin kunnen, ik wil gewoon herfst, maar dan met lange dagen. Bestaat dat ergens?
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Autumn used to be my favourite season: the colours, the smells, the cosyness. I still love these, but each year it seems like I need more time to really say goodbye to summer and start enjoying autumn. I don't want the short days, I want to be able to run or garden in the evening. Isn't there a place on our earth where there's autumn with long days?

Duurzaamheidsupdate: Het gaat goed! Ik eet nu echt al een hele tijd geen vlees (tenzij ik er niet onderuit kom, fatsoenshalve) en ja, daar voel ik me eigenlijk steeds beter bij. Helemaal nu ik de documentaire Cowspiracy heb gezien, ook op Netflix. Hierin wordt erg duidelijk en interessant uitgelegd wat het verband is tussen de veeteelt en het milieu. Het effect dat het heeft op ontbossing, droogte en een algemeen gebrek aan grond en grondstoffen is enorm en het levert de grootste bijdrage aan de opwarming van de aarde: groter dan alle vervoerssectoren bij elkaar!

Een paar oneliners troffen mij diep:

Als je een hamburger eet, kun je twee maanden douchen (over de hoeveelheid water die een koe in zijn leven drinkt om groot en dik te worden, zodat ie geslacht kan worden voor ons vlees).

Als je echt om de natuur geeft, kun je het je niet meer veroorloven om vlees te eten

Van 1 ha grond kun je 2 vleeseters voeden tegenover 50 veganisten (over dat overbevolking niet echt het probleem is, maar de manier waarop alle mensen zich voeden, namelijk op basis van dierlijke producten.

Ik ben ook nog op pad geweest met een collega van mij: zij is veganist en is dat geworden naar aanleiding van deze docu. Ik heb veel van haar geleerd en interessante gesprekken gevoerd, en vindt veganistisch eten nu in ieder geval niet meer iets wereldvreemds, of compleet onhaalbaar. Maar in 1x om zie ik voorlopig niet gebeuren. Wel heb ik erg veel aan de sites van de Groene Meisjes en de veganchallenge.nl met erg lekkere recepten. En in dit artikel van de Volkskrant, staat in het kader soja en milieu nog even haarfijn uitgelegd dat de grootste soja-eters nog steeds koeien, kippen en varkens zijn en niet vegetariërs.

En iets heel anders, maar ook iets dat me bezig hield: al die bussen shampoo die er door gaan. Nu heb ik een Lush shampoobar gekocht: ik heb mijn haar blij gemaakt en nu veel minder afval. De enige die misschien protesteert is misschien mijn portemonnee, maar ja, vlees is ook duur en daar bespaar ik dan weer op. En tot nu toe doe ik al wel heel lang met dat zeepje.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Sustainibility update
It's going really well. Not eating meat isn't hard at all, except for the occasional occasion in which I find it hard to say 'no' or get served meat. I have to think more and harder about what to cook, but I like the end results better and I really feel better in general. Especially now that I saw the documentary Cowspiracy, the sustainibility secret. In this documentary it's really well explained what the linkages are between the meat industry and deforestation, droughts and general depletion of resources. A few one liners really hit me:

Eating a burger costs the same amount of water as showering for two months (about the amounts of water that are necessary to raise and feed a cow and finally serve some people with their meat)

If you actually care about nature, you really can't afford to eat meat anymore

Of 1 ha of  agricultural land you can feed 50 vegans or 2 meat eaters. (overpopulation isn't really the problem, but all the animal based products they are eating is)

And to decrease the use of shampoos and plastic I bought a Lush soap bar. Wow, that really is something! My hair isn't as fluffy anymore, it smells great and an anormous decrease in plastic packaging. 

Officiële waarschuwing

Dit zijn ze, de kinderen die onze toekomstige buurt onveilig gaan maken. Ze waren er hooguit 15 minuten en bleken in die tijd perfect in staat om van boven tot onder alles vies te maken, zowel ons huis als zichzelf. En dat terwijl Granny Henny net het hele huis perfect had aangeveegd en de vloer weer zichtbaar had gemaakt vanonder de vele kubieke meters zaagsel ontstaan bij het maken van de laatste beleglatten.

(Kort intermezzo: Al dat schaven is nodig volgens onze timmerman, omdat de stukadoors boven bij de deur 15mm en onder 5 mm hebben aangebracht: 'en da's niet zoals het heurt'. Dat brengt me bij de volgende anekdote die ik pas hoorde. Toen er bij laten-we-hem-Piet-noemen een cementdekvloer gestort moest worden, meldde zich een team waar hij al veel, weinig hoopgevende, verhalen over gehoord had. Aha, zei hij, met een bedenkelijk gezicht, dus 'ie bint Hobbel en Bobbel? Nee nee nee, ontkenden de heren, wie bint juust Vlak en Strak. Maar helaas bleek aan het einde van hun werkzaamheden dat ze toch echt hun beruchte naam waarmaakten.)

Opa paste vanmiddag op en toen hij hun eigen huis van de laatste sporen van Zus en Grote Beer wilde ontdoen, stuurde hij broertje met de kinderen naar ons huis, waar Granny Henny, Ed en ik druk doende waren. Grote Beer had al een verdacht kapsel, alsvolgt gecreëerd: hij mocht in het grote bed slapen, maar helaas nam hij dat slapen niet al te letterlijk. Dus, toen opa muziek uit zijn slaapkamer hoorde schallen, ging hij maar eens kijken. Daar zat meneer Beer, prinsheerlijk in het grote bed een potje abrikozenpitolie in zijn haar te smeren. Nu, na 6x wassen ruikt 'ie nog steeds heerlijk, maar voelt zijn haar aan als frituurvet.
Zus ging na herhaaldelijk berispt te zijn geworden binnen, van ellende maar naar buiten, waar zij na een strooptocht door het pas gegraven rioolgat naar de naaste buren toe en na het verplichte grote-zwarte-bult-beklimmen, uiteindelijk het moeras ging verkennen (het stuk lege bouwgrond naast ons huis, waar net nog 2 buurjongetjes een wedstrijdje ver piesen deden).

En Grote Beer volgde zoals gewoonlijk Zus in alles: ook hij klom door het rioolgat, en op de grote bult zwart zand, maar dan ook nog eens op blote voeten, want de laarzen zaten inmiddels vol modder en zand (klik op de foto voor de smakelijke details).

Dus Granny Henny pakte ze op en pelde ze thuis weer uit, terwijl wij de laatste dingen deden. Dingen als de vol goede moed gestuukte wc muur weer kaal maken, het schoorsteenkanaal er in maken, cementsluier van de tegels poetsen en besteklatten grondverven. Wat klussen betreft, waren het niet de meest inspirerende karweitjes, maar het moet gebeuren.

En nu, terug bij de rust aan de molen, waarbij ik de laatste resten bouwstof uit mijn neus nies, denk ik na hoe het moet met ons en onze kindjes in de nieuwbouw. Hier hebben ze de ruimte, zonder dat ze bij iemand anders over het erf struinen, maar daar hebben ze wellicht binnenkort heel veel vriendjes. Onder de kindjes dan, bij de ouders van diezelfde vriendjes zullen ze wellicht binnenkort op de zwarte lijst komen te staan. En daarmee wij misschien ook wel... Hoe dan ook: lieve toekomstige buurmensen, bij deze zijn jullie gewaarschuwd.

Vele handen

Bij mij zit er meer verf op de handen dan op de daadwerkelijk te schilderen objecten, maar dat zij dan maar zo.

Volgens mijn vader, die nooit zal ophouden met opvoeden dan wel wijze lessen om zich heen te strooien, 'kwak ik er maar wat tegenaan' dus dan kan het wel kloppen van die verfverdeling. Wel heeft de beste man weer flink geholpen, in weer en wind, want we moesten tussen de druppels door schilderen. Zodra de zon zich iets liet zien lieten we de rollers rollen en de kwasten kwasten (en in mijn geval kwakken natuurlijk). Helaas wel wat druppels, haren en insecten op de boei.

Die haren komen van het materiaal dat volgens de meesterschilder ook al niet van al te beste kwaliteit was. Maar ondanks alles ziet het er van een behoorlijke afstand en met een bepaald soort tegenlicht heus wel strak uit:

Het is niet eerlijk, dat besef ik me wel degelijk, om alleen die mensen op de foto te zetten die zich met de neus op de bouw laten zien. Achter de schermen worden namelijk nog hogere bergen werk verzet. Zo is vandaag mijn moeder zo lief geweest om op de kindjes te passen en twee keer mochten we aanschuiven en mee-eten. Bedankt mama! Maar ja, tegen de tijd dat we doodmoe de kinders op gingen halen, was het hele foto's maken vergeten, vandaar dat de achterdeschermer niet in beeld vertegenwoordigt is. Oh, en laat ik de buurmanmoeder niet vergeten, die heeft ons getrakteerd op koffie: niet te versmaden na al dat geschuur en geschilder.

Ondertussen verder in het huis (toestand vóór het grote opruimen dat vandaag ook gebeurd is): deurkozijnen,

draaikiepkozijnen,

en FSC-balken onderaan het dak van het huis.

Als je de code op deze website intypt kun je precies zien waar het hout vandaan komt, of in dit geval, bij welke groep bedrijven:

Waarom is dat hier een vermelding waard? Zo'n kwart van het brood dat wij eten komt daar vandaan.*

Al met al: Het grote Doe-Het-Zelleve(-Met-Hulp-Van-Anderuh) is begonnen...

*FSC is een geweldig iets, gebaseerd op 10 principes en criteria, dat ervoor zorgt dat bossen economisch, sociaal en ecologisch duurzaam beheerd worden. En met behulp van handelsketencertificering laat je zien dat het hout uit duurzaam beheerde bossen komt. Dus eerst wordt het bos gecertificeerd, daarna de zagerij, de schaverij, de meubelmaker of wat dan ook tot aan de eindklant. En eigenlijk, als we alle regeltjes helemaal zouden volgens, zou onze aannemer ook FSC gecertificeerd moeten zijn. Pas dan kan het hout ook nog als FSC hout verkocht worden, maar ja, een kniesoor, of in dit geval een knieperd die daarop let.

Beter een goede buur...

De gaatjes moesten in allerijl dicht, voor de regens startten. Dus, wij woensdagavond de steigers op (eindelijk mijn eerste concrete actie in de bouw, naast koffie geven en uitzoeken) om de spijkergaten van de boei te plamuren. Eigenlijk hadden we dat zelf niet bedacht, maar toen Ed daar aan kwam, waren onze buren net bezig, dus konden wij nog snel het plamuurmes en de plamuur van stal halen.

Dat gaf mij mooi de gelegenheid om de (buur)vrouw op de bouw vast te leggen. Ze heeft al heel wat uurtjes in het huis gestopt, maar ik was niet altijd ter plekke om de acties vast te leggen. Lachend hard werken, waar kom je ze nog tegen? En dat wordt onze buuf!

Zaterdag zouden we diezelfde boei in de grondverf zetten, maar dan moet het eerst iets minder natachtig zijn. En ja, daar ziet het nog niet echt naar uit.
Vanmorgen vensterbanken wezen bekijken en vloeren en tegels en wat doen we op de muur, maar dat valt nog lang niet mee. Ik kom er achter dat het net is als namen voor kinderen uitzoeken: ik wil origineel zijn, iets dat niemand heeft, maar tegelijk wil ik dat iedereen het mooi vindt. En samen moet je het ook nog eens worden. Boeiend hoor.

Muren

Je kunt nog geen week weg zijn of iets wat je achterliet als alleen vloeren, de plattegrond van een huis, heeft opeens muren en een verdiepingsvloer! Prachtig mooi natuurlijk, zo schiet het lekker op. De jongens van de bouw zijn goed bezig geweest, en ook de toekomstige bewoners hebben de handen uit de mouwen gestoken.

Buurman en buurman

Niet alleen in het westen is het nodig, ook hier wordt de dag afgesloten met het hijsen van de kruiwagen.

De trap in de hal

De erker

De buurman

De smeerbeer

Een keukenraam

Een lief meisje in het voorkamerzijraam (ze mocht vandaag voor het eerst kijken op de Ba-sis-school. Dit dient met veel respect en beklemtoning van elke lettergreep te worden uitgesproken, volgens het meisje).

De bouwflora