Lekkerste taart ooit zelf gebakken

Het is zo jammer dat de camera het begeeft. Na deze laatste oprisping, kreeg ik alleen nog maar strepen en vagen blikken. Hoe dan ook, jullie kunnen nu een glimpje opvangen van de perziktaart die ik voor Grote Beer's verjaardag had gemaakt. En dan moet je maar geloven dat de piratentaart en de appeltaart er ook waren. Die hadden hun uiterlijk echter niet mee, dus zo erg is het nu ook weer niet dat daar geen foto's van zijn.

Ik heb hem (dat is: de taart) voor het eerst mogen proeven bij een nicht van mij in Duitsland. Zij trouwde daar heel romantisch met een boswachter en nam vol overgave in ieder geval deze Duitse gewoonte over: bij elk bezoek keus uit minstens 3 soorten eigengebacken Torte. Bedankt!

Dit wordt geen receptenblog, maak je geen zorgen. Het is dat verschillende mensen mij om het recept vroegen, na eerst hun dubbele portie (2x 'een heeeel klein stukje' is toch ook gewoon een punt) te hebben verorberd.

Goed, maar nu dan toch: hoe maak je deze glutenvrije doch smaakvolle taart?

Roeren:
80 gr margarine
80 gr kristalsuiker
1 zakje vanillesuiker

Hakken en mengen met 2 theelepels bakpoeder:
200 gr hazelnoten
100 gr pure chocola

Splitsen:
5 eieren, eiwitten stijfslaan
(eidooeiers: bewaren in de koelkast en een keertje een lekker omeletje van bakken ofzo)

Mengen:
Alles hierboven, eiwitten als laatste

Bakken:
In een springvorm, 3 kwartier op 150 graden hetelucht (geen idee hoe dit is bij een gewone oven, probeer maar wat)

Goed, en dan waar het om draait.

Klein snijden:
1,5 blik perzik en goed uit laten lekken.

Kloppen:
2 pakjes slagroomversteviger
1/4 l slagroom, 1 eetlepel suiker

Mengen:
250 gr creme fraiche met de slagroom en de perziken.

Dit leg je op de afgekoelde taartbodem, je garneert het met de overgebleven perziken en wat chocola  en dan lekker lang in de koelkast. Wat ook leuk is ter afwisseling van de garnering: taartina met 1/4 l sinaasappelsap en dan over de bovenkant gieten in plaats van de perziken. Kan ook.

Ik zou zeggen: als je een poging waagt en het lekker vindt hoor ik het graag. Ook als je het niet lekker vindt, hoor ik het graag. Ik ben heel benieuwd naar wie dat dan zullen zijn.

Veel plezier en eet smakelijk.

Water

Zo zie ik water graag: op de plek waar het voor bedoeld was. In dit geval in een potje voor het viooltje en een ander bloemetje dat Zus gevonden had en dat in haar huisje bewaard moest worden. Daar is het vervolgens vergeten, en nu ziet het er zo uit. Prachtig, in het vroege ochtendlicht.

Hoe anders is het met water dat op plekken komt waar het niet bedoeld is. Natuurlijk, overstromingen en vloedgolven zijn een totaal andere orde van grootte, maar wij hebben ook ons persoonlijke waterrampje gehad. Ons bad was geinstalleerd, Ed liet er water in lopen om het bad te verzwaren zodat de kit goed vast kwam te zitten en te testen of alles waterdicht was. Dat was het niet.

Beneden in de keuken was dat de volgende morgen pijnlijk zichtbaar. Een deel van de cellenbetonblokken van de badombouw werd weer weggezaagd en het lek werd gezocht. Uiteindelijk vond hij het, en met de fohn werd de lijm gesmolten voordat het opnieuw werd vastgelijmd. Ongetwijfeld is dit hele verhaal in lekentaal en wil de kenner meer details, maar Ed heeft de neiging bouwfeiten vereenvoudigd aan mij te vertellen, vooral als ik enigszins wazig begin te kijken. Hoe dan ook, uiteindelijk was het lek gedicht. Zo werd ook voor ons de stemdag spannend, maar om hele andere redenen.

Geklaarde klusweek

Er is zoveel gebeurd afgelopen week en we hebben zo ontzettend veel geklust, dat het bloggen er bij in is geschoten. En nadat ik de oogst van de camera haalde, bleek dat nog lang niet alles op beeld is vastgelegd. Op netvlies wel natuurlijk, daarvan getuigen de vroege ochtenduurtjes als ik alle klussen herhaaldelijk bij langs ga in mijn hoofd. Bij Ed gebeurt dit 's avonds voor het slapen gaan, dus tegen de tijd dat hij slaapt, ben ik al bijna weer wakker.

Hieronder een eerste kijkje in onze keuken. Nu die er bijna in staat krijg ik zo'n bijna-af gevoel.

En eindelijk hier dan toch de wat serieuzere kleuren, dat blauw van op zolder is wat te soft om zo genoemd te mogen worden. Deze serieuze kleuren mogen de kamers van Grote Beer en Zus opvrolijken. Er was een tijd dat ik er van overtuigd was dat blauw en rose typisch een gevolg was van de opvoeding, nu ik zelf kinderen heb, blijkt dat ik daar helaas toch weinig in in te brengen heb. Eén ding kan ik wel vertellen: er zijn weer concessies gedaan. Zus krijgt geen prinssessenkamer, maar wel twee rose muren. Maar met deze concessie kunnen we allebei leven, want deze rose maakt iedereen blij.

En dan een deel van de helden van deze week. Helaas de oppassers weer niet op de foto, wat is dat toch? Ik waardeer ze zeer, maar helaas. Zelfs een oma die èn geschilderd heeft èn opgepast, heeft het niet gehaald, maar dat lag meer aan mijn lege batterij dan aan wat anders.

Hier hebben we mijn naamgenootje: ze klust vol enthousiasme op haar enige vrije middag. Lief!

Hier schoonzusje 1, die ontzettend goed is in kozijnen doen, zónder afplakken. 

Hier mijn zusje, bevlogen als altijd. Voor je het weet is alles in een mum van tijd wit, inclusief waar het niet persé de bedoeling was...

En hier een tante, één van de weinige familieleden die thuis is in behangen. Ze was er zo goed in, dat we niet op konden houden en ook de binnenkant van de inbouwkast behangen hebben.

En hier nog een held: Grote Beer, heeft onze houtbak volgegooid waar we de hele avond plezier van hebben gehad. Het is niet te geloven, maar tot vorig jaar waren onze kinderen niet bijzonder geïnteresseerd in buiten, maar nu de verhuizing aanstaande is, weten ze niet hoe gauw ze buiten moeten geraken. Na school, na het eten, in de regen, in het donker: het maakt ze allemaal niet uit en elke keer moet je moeite doen om ze binnen te krijgen.  

Tot zover mijn meest ongeinspireerde stukje tot nu toe, zo voelt het. Hoe harder we klussen, hoe zachter ik blog, of zo iets dergelijks. Morgen maar eens een dagje niets, kijken of we nog ergens energie op kunnen doen. Maar mooi wordt alles wel... gelukkig maar. En hoe meer mensen kijken (hier of in ons huis) hoe blijer we worden, hoe thuizer het wordt. Een heel fijn weekend allemaal, alle lieve mensen die zo leuk met ons meeleven. Bedankt!

50 euro verdienen?

Normaalgesproken is dit blog zeg maar echt mijn ding (om met Paulien Cornelisse te spreken). Maar deze keer vond manlief dat ie toch wel een waardevolle aanvulling had. En dat deel ik volledig met hem en daarom nu ook met jullie: hieronder staan plaatjes van de daadwerkelijke indeling van de keuken, en niet alleen de frontjes en de knopjes zoals in het vorige blogje. 

Én, nu komt het, als je vijftig euro wil verdienen hoef je dat alleen maar aan ons door te geven. Wij vullen dan een bon in en sturen die naar ondergenoemde leverancier. En als hij vervolgens een keuken aan jullie kan verkopen, krijgen we 100 euro (waarvan dan weer de helft naar jou gaat). Is het niet geweldig?

Ondertussen gaat blogster er een weekje tussenuit en laat het leidingen frezen over aan de heer des huizes. Ook andere belangrijke dingen als voegkleur uitkiezen en deuren kan ik zonder probleem aan hem overlaten.
't Is wel frappant: hij gaat ook best vaak weg en nooit hoor ik dan de vraag die mij nu wel regelmatig is gesteld: hoe gaat het dan met de kinderen? En laat dat nu dus ook één van de belangrijke zaken zijn, die je best aan hem over kan laten. Tot zover, tot over een week (bij leven en welzijn, zonder al teveel slangebeten).

En dit wordt de keuken

Inclusief de lief spelende kindertjes, het opgeruimde huis, de huisvriend op de grond, hardwerkende vader in de studeerkamer (moet je erbij denken) en de slanke, altijd-verzorgd-erbij-lopende moeder. In het nieuwe huis gaat dit alles vanzelfsprekend en moeiteloos.


Zouden deze schatjes de verhuizing nog mee maken? 1 dag uit het ei...

Inmiddels is het ook alweer kachelweer: dat herinnert mij eraan dat ik een vervanging moet zoeken voor dit trouwe beestje: