Dit zijn ze, de kinderen die onze toekomstige buurt onveilig gaan maken. Ze waren er hooguit 15 minuten en bleken in die tijd perfect in staat om van boven tot onder alles vies te maken, zowel ons huis als zichzelf. En dat terwijl Granny Henny net het hele huis perfect had aangeveegd en de vloer weer zichtbaar had gemaakt vanonder de vele kubieke meters zaagsel ontstaan bij het maken van de laatste beleglatten.
(Kort intermezzo: Al dat schaven is nodig volgens onze timmerman, omdat de stukadoors boven bij de deur 15mm en onder 5 mm hebben aangebracht: 'en da's niet zoals het heurt'. Dat brengt me bij de volgende anekdote die ik pas hoorde. Toen er bij laten-we-hem-Piet-noemen een cementdekvloer gestort moest worden, meldde zich een team waar hij al veel, weinig hoopgevende, verhalen over gehoord had. Aha, zei hij, met een bedenkelijk gezicht, dus 'ie bint Hobbel en Bobbel? Nee nee nee, ontkenden de heren, wie bint juust Vlak en Strak. Maar helaas bleek aan het einde van hun werkzaamheden dat ze toch echt hun beruchte naam waarmaakten.)
Opa paste vanmiddag op en toen hij hun eigen huis van de laatste sporen van Zus en Grote Beer wilde ontdoen, stuurde hij broertje met de kinderen naar ons huis, waar Granny Henny, Ed en ik druk doende waren. Grote Beer had al een verdacht kapsel, alsvolgt gecreëerd: hij mocht in het grote bed slapen, maar helaas nam hij dat slapen niet al te letterlijk. Dus, toen opa muziek uit zijn slaapkamer hoorde schallen, ging hij maar eens kijken. Daar zat meneer Beer, prinsheerlijk in het grote bed een potje abrikozenpitolie in zijn haar te smeren. Nu, na 6x wassen ruikt 'ie nog steeds heerlijk, maar voelt zijn haar aan als frituurvet.
Zus ging na herhaaldelijk berispt te zijn geworden binnen, van ellende maar naar buiten, waar zij na een strooptocht door het pas gegraven rioolgat naar de naaste buren toe en na het verplichte grote-zwarte-bult-beklimmen, uiteindelijk het moeras ging verkennen (het stuk lege bouwgrond naast ons huis, waar net nog 2 buurjongetjes een wedstrijdje ver piesen deden).
En Grote Beer volgde zoals gewoonlijk Zus in alles: ook hij klom door het rioolgat, en op de grote bult zwart zand, maar dan ook nog eens op blote voeten, want de laarzen zaten inmiddels vol modder en zand (klik op de foto voor de smakelijke details).
Dus Granny Henny pakte ze op en pelde ze thuis weer uit, terwijl wij de laatste dingen deden. Dingen als de vol goede moed gestuukte wc muur weer kaal maken, het schoorsteenkanaal er in maken, cementsluier van de tegels poetsen en besteklatten grondverven. Wat klussen betreft, waren het niet de meest inspirerende karweitjes, maar het moet gebeuren.
En nu, terug bij de rust aan de molen, waarbij ik de laatste resten bouwstof uit mijn neus nies, denk ik na hoe het moet met ons en onze kindjes in de nieuwbouw. Hier hebben ze de ruimte, zonder dat ze bij iemand anders over het erf struinen, maar daar hebben ze wellicht binnenkort heel veel vriendjes. Onder de kindjes dan, bij de ouders van diezelfde vriendjes zullen ze wellicht binnenkort op de zwarte lijst komen te staan. En daarmee wij misschien ook wel... Hoe dan ook: lieve toekomstige buurmensen, bij deze zijn jullie gewaarschuwd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Als je wat wil zeggen: leuk!