op weg naar duurzaam - stap 0,5

Duurzamer leven is voor mij belangrijk, ik wil echt de aarde mooier achterlaten, onder andere voor de mensjes hierboven.
Maar echt dingen veranderen vind ik moeilijk. Ik heb al verteld dat ik zo min mogelijk vlees wil eten. Om mij nu te dwingen om er eens wat serieuzer werk van te maken, wil ik wat stappen delen, zodat ik er op aangesproken kan worden. (Maar dat wil ik natuurlijk niet echt, erop aangesproken worden, want dan is het ook meteen weer afgelopen met dit soort geschrijf ;-)

Neem nu het probleem van afval. Ik doe erg mijn best om zo min mogelijk afval te maken. Woorden zijn makkelijker dan daden, dus op papier en op het scherm ben ik heel bewust: ik lees daar wel eens wat over en sluit ik mij aan bij facebookgroepen als zero waste en weg met plastic. Maar daar raak ik, naast enorm geïnspireerd, ook zo ontmoedigd van. Zo was ik bijvoorbeeld mijn haar met shampoo. Dat doen wel meer mensen, dat weet ik toevallig, maar al die shampoo zit in plastic flesjes. En in die shampoo of tandpasta of scrubgels zitten soms ook nog weer microbeads, ook weer van plastic. Maar wat is dan het alternatief? Niet je haar wassen en dreadlocks kweken vind ik persoonlijk een optie voor mensen die BoB M. heten. Emily-Jane Lowe-Townley weet daar wat op: zij wast haar haar met baking soda, nadat ze eerst het toilet heeft geschropt met baking soda, het tapijt heeft gereinigd met baking soda en overheerlijke koekjes heeft gebakken met baking soda. Hoe kun je je nou meten met een vrouw die geen schoonmaakproducten meer koopt in plastic verpakkingen, maar grootverpakkingsdozen van verantwoord karton vol met baking soda in huis haalt?  En drie kinderen heeft en toch maar 1 zakje afval in de maand produceert? En daarnaast ook nog eens rondloopt met prachtig glanzend haar?

Vol realiteitszin besefte ik mij dat dit nog 10 fases verder is en ook dat elke stap er eentje is. Als ik al zou beginnen met het weigeren van plastic tasjes, ben ik al verder dan ik was. In die eerste fase bevind ik mij nu al maanden, en verder kom ik ook nog niet. Ik leg het uit. Bij elke winkel moet je verdraaid snel zijn, want voor je het weet zitten je aankopen in een tasje. En elke keer moet je je zelf verantwoorden door te zeggen: Nee, dank U, voor mijn geen plastic tasje. Dat doe ik wel, want hee, ik heb mij aan deze actie verbonden, dus dan hou ik vol ook. Zelfs als dat betekent dat ze het tasje verfrommelen en, niet voor de volgende klant gebruiken, maar direct weggooien. Op een dag was ik er zo zat van, telkens 'Nee' te moeten zeggen, met het risico op een geïrriteerde blik van de mevrouw achter de kassa, dat ik mij eens flink vervatte en een mail stuurde aan de klantenservice van zowel de HEMA als de Kruidvat. Vriendelijk, waar mogelijk luchtig en met hier en daar een grapje zette ik mijn situatie uiteen. Want ik wil geen fanaticus zijn en ook geen zeur en al helemaal geen geitenwollensokker dan wel een activist. En dat ik het zo fijn zou vinden als de medewerkers mij niet automatisch een tasje aan zouden bieden, maar mij er zelf om zouden laten vragen. Of geen plastic meer weggeven, maar verkopen, nog beter. En prompt kreeg ik twee mailtjes terug. Hoera!

En als U zich nou verheugd op een blijde uitkomst aan dit verhaal, moet ik U teleurstellen. Die mailtjes zitten nu al 9 maanden ongeopend in mijn inbox. Want ik durf ze niet te lezen. Ik heb al op verschillende manieren bedacht wat hun antwoord zal zijn:

1. Ach mevrouwtje, zeurt U nou toch niet zo, wat maken die paar plastic tasjes nou uit? Het is trouwens ook nog eens gerecycled plastic en al die bomen die gekapt worden voor papier, dat is vast veel erger.
2. Mevrouw, U bent een heldin! Dat U dit idee niet eerder heeft aangedragen, hier maken we meteen werk van. 
3. Wij zullen onze medewerkers er direct op aan spreken, wat een wanvertoning. Dit is niet ons beleid, maar toevallig werken alle medewerkers die U bent tegen gekomen, niet hieraan mee. Het is absoluut in strijd met ons uitermate milieuvriendelijk en maatschappelijk verantwoord ondernemen.

De angst is gewoon te groot dat het antwoord 1 is. Dus laat ik de mailtjes lekker dicht. Maar loop ik al wel een tijd met opvouwbare en herbruikbare tasjes die je telkens weer kan gebruiken. Raden waar ze van gemaakt zijn? Een of ander synthetisch stofje, ook met ruwe olie als grondstof. Ach, wie weet haak ik ooit van gerecyclede wol mijn eigen tasjes. Maar dit was stap 0,5. Op naar de volgende.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
My story about the road to living more sustainably. That I don't want to have to say 'no' each time I'm in a store and they try to put my purchases in a plastic bag. If you want a full translation, just let me know. I'm working on it.