Ghana - part I

Mijn laatste keer Ghana heeft zo'n indruk op mij gemaakt, ik werd er verdrietig van en tegelijkertijd keerde ik vol energie terug, vastberaden om 'er iets aan te doen' (naar believen in te vullen: armoede, klimaatsverandering, ontbossing). Hoe, wat en waar weet ik nog steeds niet, meestal zakt dit gevoel ook vrij gauw af, maar ik merk dat ik door de jaren dat dit gevoel zich aan het opbouwen is. Eerder had ik het gevoel ook wel, maar wachtte ik tot het weer afzakte en ik weer door kon met mijn eigen comfortabele leven. Maar nu ben ik op het punt gekomen dat ik dat niet zomaar meer kan. Of, laat ik eerlijk zijn, ik heb nog niets concreets veranderd, maar dat zit me lang niet lekker.

Soms vind ik het erg dat ik geen activist ben, of zelfs maar ergens helemaal van overtuigd. Ik zie vaak de andere kant van een verhaal en nuanceren is een techniek die ik tot in de puntjes beheers. Maar meer en meer wil ik verschil maken, wil ik dat ik niet alleen maar rondloop om te consumeren en mijn eigen zaakjes op orde hebben, maar zorgen dat ik een klein stukje van de wereld een klein stukje mooier maak. Dat klinkt als tekst uit kerstliedjes, waar we nu bijna niet omheen kunnen, maar geloof me, ik had dat gevoel al voor de eerste kerstliedjes dit jaar mijn oren bereikten.

Wie kennis vermeerdert, vermeerdert smart. Dat gevoel bekruipt me vaak en soms wilde ik dat ik niet wist dat vlees eten zo slecht is voor de aarde, dat chocola door kleine boertjes in bijvoorbeeld Ghana wordt verbouwd waarvan ze maar ternauwernood kunnen leven, dat plastic de oceanen vult en de magen van dieren, dat de auto gebruiken slecht is voor de lucht, je kont en je portemonnee. En ik weet ook nog steeds niet wat ik nu precies kan en wil gaan doen met deze groeiende bewustwording, maar gewoon maar doorleven, met een groeiend gevoel van onbehagen, staat me in ieder geval steeds meer tegen. Werk aan de winkel (maar eerst maar eens kerstvakantie ;-).
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
My last time in Ghana left a big impression: it filled me both with sadness as well as energy to go on and do something about it (it can be anything varying from fighting poverty, deforestation, climate change etc.). How, what and when is still to be determined, and each time I had this feeling before, I just waited for it to calm down after a short while, but this time I want it to last and have a permanent effect on my way of living. Continuing my current way of living is an idea that's giving me an uneasy feeling anyway. So, let's do something about it. As soon as I found it, I'll let you know.