wie wil er wandelen?

Mooie plaatjes maken is soms makkelijker dan mooie herinneringen. Toch heb ik de hoop dat mooie plaatjes helpen bij het maken van herinneringen. Want als je eerlijk bent, wat denk je dan als je de foto's hierboven ziet? Ziet er prachtig, natuurlijk en gezond uit, niet waar?
Onder het mom van 'de beste dingen in het leven zijn gratis' en we kunnen nou eenmaal niet de hele tijd bij iedereen op de koffie gaan of thuis hangen als papa weg is, probeer ik tijdens de vakantie elke week een wandeling te maken met de kinderen, van ongeveer 5 km. We hebben de Tonnenbergroute gedaan (die trouwens erg goed ging, maar de plaatjes waren minder leuk), vorige week zondag was het te warm, dus bleven we wel bij huis en vandaag waren we in de Wieden voor deze route.
We gingen vroeg zodat het nog niet zo warm zou zijn en Bloem weer terug was voor haar middagslaap (die van de ochtend, doet ze dan op mijn rug). We begonnen vol enthousiasme, speuren naar de paaltjes, leuke bruggetjes en vlondertjes, prachtig. Maar dan loopt Grote Beer te vaak voorop en vindt Zus dat ze stampij moet maken. Dus dat doet ze dan vol overgave. Grote Beer geniet er volop van en treitert nog wat extra zodat ik nog extra blij ben dat het nog heel vroeg is en alle andere mensen nog niet aan de wandel. De steekvliegen waren wel wakker daarentegen. Gelukkig was ik degene die het meest gestoken werd, maar ook de kinderen waren af en toe het slachtoffer.
Uiteindelijk hebben we de 5 volbracht en gingen we nog naar het bezoekerscentrum. Het was zo leuk daar, met veel interessante beestjes in potjes en overal vogels aan het plafond, die Bloem vooral spotte en een prachtige tuin, waar ik helemaal blij van werd, dat we allemaal helemaal bij kwamen.
Ik hoop dus dat ze later denken, bij het zien van deze foto's, wauw, vroeger deden we echt leuke dingen. We leerden boomsoorten en hadden gave picknicks en ondertussen leerde ze ons van wandelen houden. Maar, wellicht werk ik het tegengestelde in hand en krijgen ze aversie tegen alles wat natuur en wandelen behelst. We gaan het zien.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Making nice pictures is easier dan making nice memories. But, by making the first, I hope the second will also be created. I have pictures of days I know for sure they weren't that much fun altogether, but when looking at the sun and happy people filled photo's, your memory tends to change. 
I want to educate my children, especially now that they are in a seemingly everlasting phase of: can I have that? when will we go to the toystore etc, that the best things in life are for free and now that Ed is gone for a long time and I don't want to spend all my time with family, I thought of a walking project. We're planning to do a walk of 5 km each week. 
Today we went to such a nice place with a very nice route, but they starting fighting as soon as we hit the trail. The little picknick was a big succes, but then the last 2,5 km still had to take place. What do you think: is it important to teach them the joy of perseverance or should I give in and just find a nice place to pick nick and not have them walking such distances? They became completely happy again when we went to the visitor's centre. 
So, later, when they see these pictures I really wonder what they'll think: oh, mummy made us do these awful walks. Or 'those were the days. We saw so much nice things, we learned about trees and butterflies and had great picknicks.' What's your guess?