mooi

Even een update
Baby: 6,5 maand of 28 weken en in staat om gezichtsuitdrukkingen te maken. Volgens de planning werk ik nog acht weken en hebben we daarna nog vier weken tot aan de datum, 27 april (al heeft een datum tot nu toe weinig betekenis voor onze kindjes, wanneer ze besluitten om dan toch eindelijk geboren te worden). Bloempje groeit, mijn buik ook en zo nu en dan kan ik een momentje nemen om me echt op beepsie te verheugen. Die momentjes mogen wat mij betreft nog veel vaker, maar momenteel worden mijn gedachten nog vooral bepaald door de
Zolder: De babykamer is behangen (in blauwe ruitjes, zie hieronder. En nee, we weten niet of het een jongetje wordt), onze slaapkamer heeft nu muren en een deur, maar die moeten nog bekleed en geverfd worden. We slapen tussen het zaagsel, een zak met gipsvulmiddel en een afkortzaag, terwijl de behangtafel vol met potten, kwasten, schuurpapier en poetsdoeken, nog op de babykamer staat.

Er zijn momenten dat ik betwijfel of het allemaal wel afkomt. Dat is vooral als mijn energie nul is en mijn humeur datzelfde peil bereikt heeft. Maar over het algemeen geniet ik echt van de vooruitgang (die vooral Ed maakt) en het feit dat als de zolder klaar is, het lijstje met 'dingen die nog moeten in huis' echt nog maar heel kort is. Op deuren voor een inbouwkast en voor de wastafelmeubel na, nou ja, en een ingerichte tuin, hebben we bijna een af huis. Hoera!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
An update
Baby: 6,5 months or 28 weeks and able to draw faces since this week. If everything keeps going according to plan, I'll keep working for another eight weeks and then it's four weeks until D-Day (which has not been something my children kept into account when deciding on being born, by the way). Our little Flower keeps on growing, so is my belly, and every now and then I enjoy a rare moment of looking forward to meeting our new family member. I want this to happen more often, but there's still something that keeps drawing my attention, which is the
Attic: The nursery has wallpaper now (blue squared wallpaper, see picture below. And no, we don't know if it's a boy), our bed room has walls and a door, but these need to be covered in paper and paint. A cupboard still has to be made and then the attic is finished. We are sleeping next to a cross cut saw, a bag full of plaster and lots of sawdust, while the papering table is still in the nursery with pots of paint.

There are moments when I really wonder whether it will all be finished in time, mainly when both my energy level and mood are below zero. But generally I really admire the progress Ed has been making and the fact that, when the attic is finished, our list of 'things that need to be done in our house' is minimalized, only a few doors here and there and then we can focus on the garden. Hurray!

En waarom heb ik geen foto van de vooruitgang en de troep? Omdat ik het mooie soms bijna niet meer zie. Alleen maar de bende, de dozen en zakken babykleertjes, die nog uitgezocht moeten worden, de wieg die steeds meer bedekt raakt  onder lagen gips, zaagsel en behangplaksel. Ik heb weinig inspiratie om leuke dingen voor de beebs te maken, foto's te nemen of hoe dan ook iets moois te maken. Dus, ik heb mezelf een opdracht gegeven: ga op zoek naar de mooie dingen in ons huis, die leven, die laten zien dat ik soms wel inspiratie heb: onze lentebloesems, de poefhoes waar ik ooit zoveel energie in gestoken heb (toen energie nog vanzelfsprekend leek) en het babybehang, waar mijn schoonmoeder en ik onze ziel en zaligheid in hebben gestoken. En inderdaad, het gaf me een gevoel dat het wel terug komt, ooit.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
And why then no pictures of the progress and the mess? Because currently I'm not very able to see the nice things. Only the mess, the boxes and bags of bably clothes that need to be sorted, the cradle that's gathering layers of plaster, wall paper glue and saw dust. I simply have no inspiration to think of things I can make for the baby, things that I can take pictures of or things that I can create anyhow. 
So, I gave myself an assigment: find pretty stuff in the house, that show that indeed sometimes I have some creativity left, the flowers here and there, the footstool slipcover I once crocheted and the baby wall paper, my mother and law finally managed to put nicely to the walls. And indeed, it gave me some conviction that it will return, some day.