Molen vs. nieuwe huis: echo

Vanmiddag werd ik op onaangename wijze herinnerd aan mijn luidruchtigheid. Dit vraagt enige uitleg: ik ben er zo één die zich verstoord omdraait als mensen achter haar harder praten dan strikt noodzakelijk of net doet of ze geen Nederlands verstaat als ergens in het buitenland twee landgenoten nogal duidelijk hun mening ventileren en zich hardop afvragen of ze met iemand die mening kunnen delen.
Maar, tegelijkertijd ben ik dus stiekem net zo. Er wordt nog wel eens omgekeken als ik in de kerk hardop in de lach schiet, of ge-ssst door een vriendin als ik in een paskamer luid en duidelijk verslag doe van het pasproces of door mijn tante voor de 100ste keer gevraagd of ik iets zachter wil praten in verband met de buren. Ik heb dit altijd het wonen-bij-de-molen verweten: het huis en het buiten zijn groot, moeder was altijd ver weg en ik was te lui om te zoeken. Toen ik op kamers ging viel het me op hoe lawaaierig iedereen 's nachts was, als ik als braaf dorpsmeisje allang lag te slapen, maar toen ik daar heel voorzichtig eens wat over ter berde bracht, kreeg ik te horen dat ik 's morgens vroeg nogal duidelijk aanwezig was. Dat deed voor mij de deur dicht, en vanaf die tijd probeer ik zo stil als een muisje door het leven te gaan.

Maar, vanmiddag werd ik er weer bij bepaald dat dat nog niet gelukt is. Zus en Grote Beer waren hun gewone, ondernemende zelf nadat ik ze bij de oppas vandaan had gehaald om daarna Ed bij het nieuwe huis op te halen. Dat ging prima, erg gezellig zelfs, maar ineens waren ze weer zwart, onder de modder van de grote bult zand achter ons huis. En toen bulderde ik. Bij de molen is dat geen enkel probleem: behalve de kinderen en mijn geweten heeft niemand er last van, want de oom bij wie wij in huis mogen wonen is lichtelijk doof. Maar nu: van alle kanten kwam er een echo en ik keek verschrikt op of er geen argwanende buren met de telefoon in de hand aangifte deden van huiselijk geweld.

En dát is dan weer het voordeel van wonen in de nieuwbouw: ik wil en zal mij gedeisd moeten houden.

De enige echo die aanwezig is aan de molen, is die van het verleden. Het huis ademt zijn geschiedenis, de molen laat steeds meer planken vallen en onze woonkamer laat vooral zien hoe zelfs verwoede schoonmaakpogingen de muur niet meer in zijn originele schone staat te krijgen is.

Dus doen we dat dan ook maar niet meer... En richten we ons deze week op ons nieuwe huis: klussen, klussen en klussen. Mijn schoonouders waren erg gezellig vanmiddag en morgen mijn schoon- en gewone zusje. Echt gezellig en we komen ergens, maar al dat geklus vraagt onze volledige concentratie, zodat ik de foto's vergeten ben te maken.