Er is zoveel gebeurd afgelopen week en we hebben zo ontzettend veel geklust, dat het bloggen er bij in is geschoten. En nadat ik de oogst van de camera haalde, bleek dat nog lang niet alles op beeld is vastgelegd. Op netvlies wel natuurlijk, daarvan getuigen de vroege ochtenduurtjes als ik alle klussen herhaaldelijk bij langs ga in mijn hoofd. Bij Ed gebeurt dit 's avonds voor het slapen gaan, dus tegen de tijd dat hij slaapt, ben ik al bijna weer wakker.
Hieronder een eerste kijkje in onze keuken. Nu die er bijna in staat krijg ik zo'n bijna-af gevoel.
En eindelijk hier dan toch de wat serieuzere kleuren, dat blauw van op zolder is wat te soft om zo genoemd te mogen worden. Deze serieuze kleuren mogen de kamers van Grote Beer en Zus opvrolijken. Er was een tijd dat ik er van overtuigd was dat blauw en rose typisch een gevolg was van de opvoeding, nu ik zelf kinderen heb, blijkt dat ik daar helaas toch weinig in in te brengen heb. Eén ding kan ik wel vertellen: er zijn weer concessies gedaan. Zus krijgt geen prinssessenkamer, maar wel twee rose muren. Maar met deze concessie kunnen we allebei leven, want deze rose maakt iedereen blij.
En dan een deel van de helden van deze week. Helaas de oppassers weer niet op de foto, wat is dat toch? Ik waardeer ze zeer, maar helaas. Zelfs een oma die èn geschilderd heeft èn opgepast, heeft het niet gehaald, maar dat lag meer aan mijn lege batterij dan aan wat anders.
Hier hebben we mijn naamgenootje: ze klust vol enthousiasme op haar enige vrije middag. Lief!
Hier schoonzusje 1, die ontzettend goed is in kozijnen doen, zónder afplakken.
Hier mijn zusje, bevlogen als altijd. Voor je het weet is alles in een mum van tijd wit, inclusief waar het niet persé de bedoeling was...
En hier een tante, één van de weinige familieleden die thuis is in behangen. Ze was er zo goed in, dat we niet op konden houden en ook de binnenkant van de inbouwkast behangen hebben.
En hier nog een held: Grote Beer, heeft onze houtbak volgegooid waar we de hele avond plezier van hebben gehad. Het is niet te geloven, maar tot vorig jaar waren onze kinderen niet bijzonder geïnteresseerd in buiten, maar nu de verhuizing aanstaande is, weten ze niet hoe gauw ze buiten moeten geraken. Na school, na het eten, in de regen, in het donker: het maakt ze allemaal niet uit en elke keer moet je moeite doen om ze binnen te krijgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Als je wat wil zeggen: leuk!