Ik was nog heel dapper in september, denkend dat de winter heus wel mee zou vallen en dat zelfs kou mij niet kon overtuigen van het opwegen van ons nieuwe huis tegen de molen. In oktober ging de kachel al voorzichtig wat meer aan, begin november durfde ik om 15.00 uur in de middag de houtbak te vullen en de gaskachel in de keuken iets op te draaien en nu, op het nippertje van december, slapen de kindjes met een kruik, een deken, een dekbed, een slaapzak, een pyjama, een hemd èn een onderbroek en vinden wij het de hoogste tijd voor een slaapzak over ons winterdekbed. Al hoor ik hen niet klagen eigenlijk... Vrolijk lopen ze op blote voetjes op hun slaapkamer rond totdat het eindelijk half 7 is en ze het de hoogste tijd vinden om bij ons in bed te kruipen. Met diezelfde blote voetjes. Nee, dat klagen laten ze lekker aan ons over en ik begin toe te geven dat ik verlang naar de douche met vloerverwarming.
![]() |
| Zus klaagde eigenlijk maar één keer over de kou |
Wij klagen niet alleen, ook de mannen van de bouw gooien acuut het bijltje erbij neer, of meer gepast, de troffel, de cementmolen en de rolmaat. Kinderachtig hoor, laat zo'n stucadoor zich tegenhouden door een beetje vorst. Hij kan toch prima wat emmertjes stuc thuis aanmaken, warm houdend vervoeren en aan onze muren smeren? Nu duurt het vast nog weken voor wij gladde muren hebben en zullen we deze winter nog volledig aan de molen uit moeten zitten. Maar dan weet ik in ieder geval zeker dat de overgang van ons heerlijke plekje naar een nieuwbouwwijkje wat soepelder verloopt, of in ieder geval warmer...

Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Als je wat wil zeggen: leuk!