Psychologie van het bouwen en bloggen

Mag ik eerlijk zijn? Hoe kouder het wordt, hoe moeilijker ook het bloggen. Hoedat? Nou, de kachel brandt zo heerlijk in de woonkamer en daar bereikt het draadloos netwerk ons niet. Dus, als ik mijn zieleroerselen aan het net wil toevertrouwen, moet ik mij van de bank hijsen, een dikke trui aan doen en 10 graden kouder en drie deuren verderop gaan zitten. Moeilijk! 

Nee, als ik mijn instinct zou volgen, zou ik doen zoals ons poesbeest:

Maar ja, zo komt ons huis nooit af, en blijven jullie ook niet op de hoogte van onze perikelen. En hoe korter de dagen, hoe meer ik zin krijg in een warm huis en moet ik dus de korte termijngeneugtes opzij zetten voor de langetermijnvreugdes. Deze week had ik wel een goed excuus, ik heb het druk gehad met verjaren, en ben blij verrast door lieve mensen. Ed daarentegen boort er nog steeds heel wat af: leiding hier, contactdoos daar en de druk wordt steeds hoger omdat de afdekvloer 'gauw' komt. Maar ja, ik heb dus geen foto's van al zijn zweetdruppels, alleen de zaterdagse klusjes komen er weer eens op.

Zo begon gisteren de klusdag, wolken en een beetje zon, en zo ging het ook nog wel even door. Veel druppels, net teveel om fatsoenlijk buiten te gaan schilderen. Maar binnen zag het er al heel wat huiselijker uit door het vegen van Hennemeuie.

Fijn is dat, kun je tenminste zien waar je troep achterlaat van het klussen...

We hebben nu een boei langs de erker: erg mooi, heel sierlijk, maar ook heel veel boorgaten die allemaal geplamuurd dienden te worden. Ik had van de meesterschilder te horen gekregen dat ik veel te veel plamuur gebruikt had, vorige week bij de boei van de keuken, dus ik deed mijn uiterste best om de gaatjes één voor één van precies genoeg vulsel te voorzien, maar met dat 'ie binnenkwam om ons verder boven te helpen met schilderen, kreeg ik alsnog instructies hoe ik moet voegen. En, laat ik nog maar weer eerlijk zijn, ik kan niet zo heel goed tegen kritiek. Of nog eerlijker: helemaal niet eigenlijk. Maar wie weet beslaat het bouwen van een huis net zo'n lange periode als nodig is om tegen kritiek te leren kunnen.

Je ziet hierboven trouwens vaag de proefvoegen die ze eerst voor ons bedacht had. Hier waren we het unaniem mee oneens en dus waren ze zo vriendelijk om er nog een voegje tegenaan te smeren:

Die ziet er al een stuk beter uit, minder grijs in het echt dan op de foto by the way. Dus, dat wordt em.

Verder geen foto's van de mooie witte wanden op de zolderkamer waar ik van de meesterschilder een workshop plamuren, schuren en schilderen mocht ondergaan. Dit zou ermee kunnen te maken hebben dat ik te druk was, maar waarschijnlijker is een link naar bovengenoemde karaktereigenschap. Dat laat ik graag in het midden. En ook geen foto's van de boei en de garage ná het schilderen van de buurvrouw, die dus zoveel karakter had om tussen de buien door te schilderen: ik hoorde de plicht thuis roepen, schoonmaken is ook belangrijk, maar ja, hun deel van de erker is inmiddels geschilderd en ons huis lijkt, na een dag in en om huis, weer net zo als gisteren vóór het schoonmaken. Wie is hier nu slim?
Wel heb ik vroeg op de klusdag nog een filmpje opgenomen, rondom ons kasteel, ten tijde dat er nog maar twee radio's aanstonden en waardoor je dus, als je goed luister, in het het begin de heerlijke klanken van een piratenzender kunt onderscheiden, die al lopende overgaat in de zender door ons beluisterd. En ook valt er een haan te horen: als de onze tegen die tijd nog leeft kan 'ie wellicht wel mee, kunnen ze leuk tegen elkaar op kraaien!

En dan heb ik mijn broertje nog een foto van zijn nieuwe auto op dit blog beloofd: het is ook zo'n vreselijk toffe auto! Ik kan me niet heugen dat ik ooit blij werd van een auto, behalve van onze trouwkever, maar dit.... WAUW! Vandaar ook dat ik er nog één fotootje extra tegenaan gooi.

Bij deze wil ik dit verhaaltje beëindigen, maar niet voor te zeggen, dat het hier misschien lijkt alsof het huis mij totaal niet bezig houdt, maar ondertussen benut ik heel wat vrije secondjes om bijvoorbeeld door dit briljante woonboek te bladeren, nèt gekregen, of door de stapel Ariadne's die ik van een vriendin mocht lenen.
Dan groet ik je nu, met een koud lijf en een zo mogelijk nog koudere rechterhand, door te zeggen: een hele fijne week en mocht je ideetjes hebben, inspirationele uitspraken of nuttige tips en adviezen hebben (maar liever niets wat op kritiek zou kunnen lijken) dan ben je van harte uitgenodigd om die met mij te delen.

Ps. Ik heb de moed ook al bijna opgegeven om ooit een foto van de lieve oppassen te publiceren, die zich elke keer weer opofferen om op Zus en Grote Beer te passen. Deze zaterdag heb ik de oppas niet eens gezien, omdat mijn moeder ze naar mijn oma bracht waar mijn zusje ze vervolgens weer vandaag heeft gehaald. Toch bedankt ma, oma en zusje!