boselfjes

  

Het voelt alsof de herfst op zijn eind loopt, er leek al een beetje winter in de lucht te zijn.
Zus, Doris en ik waren in het bos om de zon te vieren; de Beer ontbrak, die prefereerde een rustig uurtje bij zijn oma (waar hij probeerde bij te komen van het feit dat je niet zomaar mee mag met een kinderfeestje als je niet uitgenodigd bent. Ik kon hem niet vinden op het plein, tot enkele moeders mij erop wezen dat hij met een partijtje mee was).
En we genoten: van het weer, de bomen, het zachte mos, paddenstoelen, Doris die van vreugde over zijn eigen voeten struikelde. 'Dit is zo mooi, hier wil ik wel wonen'.
Thuis warmden we ons aan de kachel en de chocolademelk. En een ouderwets zus-broer-gevecht, want ook al bleef ze bevestigen tijdens de wandeling dat ze Grote Beer zo miste, je wordt nergens anders zo snel warm van.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
It feels like autumn is past it's peak, winter seemed to be in the air. 
Sister, Doris and I were in the forest; Big Bear preferred to have a quiet hour with his grandma (he was still recovering from the shock that one cannot simply join in a childrens party when he isn't invited. I couldn't find him in the schoolyard and some mothers told me that he joined a party).
We enjoyed, the weather, the trees, Doris (who was so happy to be out that he tripped over his own feet), mushrooms and the soft moss. 'This is so beautiful, I wish I could live here'.
Back home we warmed ourselves at the stove with some hot coco. And a good old sister brother fight: in spite of the fact that Sister kept saying that she missed Big Bear so much during our walk, there's nothing that gets you heated like this in just a few seconds.