home and away

Thuiskomen en weer weggaan... het blijft elke keer een kunst om dat zo soepel mogelijk te laten verlopen. De streepjes zijn gezet, de dag is daar en dan duurt het nog zo lang voordat papa echt thuis is. En dan is ie thuis en dan is hij moe van de nachtvlucht of de kindjes moeten meteen weer door naar school of oppas of mama is druk met van alles en nog wat en de tuin en carport zijn ook nog steeds niet af.
Eigenlijk willen we dat ook, alles zoveel mogelijk gewoon door laten gaan en er voor Zus en Grote Beer niet teveel nadruk opleggen: 'ja, mijn hele jeugd stond in het teken van gaan en komen'. Aan de andere kant: 'oh hoi Ed, was je d'r ook weer? Hier is het boodschappenlijstje, als jij dat doet, ga ik de was ophangen' dat gaat dan ook weer een beetje ver.
En om daar dan de balans in te vinden, tussen het feest en het gewone... Moeilijk! Even wat leuks doen, tussen het gewone, zoals dit weekend picknicken, wandelen in het bos, lang lummelen 's morgens, een verjaardag met veel familie of eten met de andere familie, die dingen maken het toch een beetje feestelijk.

Zodat daarna zonder al te veel moeite toch nog tot de orde van de dag kan worden over gegaan en ook weer af te tellen tot het volgende vertrek. En natuurlijk de Grote Vakantie, want die komt gelukkig eerst.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Coming home and leaving again... It always remains an art to make this happen in the smoothest possible way.
The calendar has been marked, the day has come and then the children have to wait even on that day till daddy finally arrives. And when he arrives he is tired from the nightflight or the kids have to go to school or mummy is busy with something and the carport and the garden are waiting to be finished. And that is what we want: the usual has to go on, to make it the least extraordinary that daddy comes and goes. But on the other hand: we also don't want to make it seem unimportant that he's back again.
To find a good balance, between the special and the usual: challenging. Doing special things, in between the usual, make this easier. This weekend we had a spontaneous pickcnick and a walk in the forest, we were walking around in our jammies longer than usual and we had a birthday with lots of family and a dinner with the other family. These things make coming home festive without interfering too much with the usual.


After which we can go back to the ordinary without to much of a problem: counting down to the next  leaving (but luckily also to the Great Summer Vacation).