jij ook

Zus vindt het belachelijk dat ik elke morgen 2 boterhammen met hagelslag puur eet en dat al zo'n 15 jaar lang (behalve buiten de landsgrenzen, dan pas ik mij natuurlijk aan aan de lokale gebruiken en het aanbod in de supermarkten. Vaak kan ik daar wel brood en jam vinden;-). Ze heeft me uitgedaagd om ook eens wat anders te proeven en bood me vanmorgen een stukje van haar boterham met pindakaas aan. 'Wij moeten ook alles proeven, en wel zo dat jij het kan zien, dus dan moet jij dat ook.'

Daar wist ik even niets tegenin te brengen. Uiteindelijk wist ik wat, maar mijn excuus dat ik alles al eens geproefd heb en hagelslag gewoon het aller, allerlekkerste vind, veegt ze gewoon van tafel. Het belabberdste van alles: ze heeft gewoon gelijk. Bij ons moet iedereen (=Zus en Grote Beer) een gelijk aantal hapjes proeven aan het aantal jaren dat ze oud zijn. Grote Beer vindt dat niet zo'n probleem, maar Zus des te meer. Ik vond haar drama's altijd grote aanstellerij. Maar nu, de gedachte dat ik 31 hapjes pindakaas zou moeten eten, of chocoladepasta, jaagt mij enorme schrik aan.

En ineens kan ik mij veel beter in haar verplaatsen. Stap 1 op de pedagogische ladder.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Sister thinks it's ridiculous that I've been eating two sandwiches with chocolate sprinkls for the last 15 years or so, except for the times I spent abroad (then I ate two sandwiches with jam). She challenged me to taste other things as well and offered me a piece of her peanut buttered sandwich. 'We have to taste everything so now you do too'. 
I find this extremely difficult. My excuse that I have tasted everything once and just think that chocolate sprinkles are the best, is not valid to her. The worst of it all: she's right. We have a rule that everyone (=Sister and Big Bear) at least has to taste the amount of bites equal to his or her age. For Sister this is at most meals reason enough for her to create an enormous drama. But now, simply the thought of me having to eat 31 bites of peanutbutter really terrifies me.

Suddenly I can imagine what she must feel like. Step 1 in the prevention of pedagogic drama's.