al eens eerder gezien

Is het niet bijzonder? De mama's (eentje hierboven, de ander al eerder hier) elastiekten of knikkerden jaren geleden samen op het schoolplein. Wat jaartjes later was dat niet meer gebruikelijk onder opkomende pubers en werden de knikkers ingeruild voor het wat serieuzere volleybal. De tijd in de kleedkamer duurde bijna nog langer dan de training en aangezien ze dat wel goed beviel, stopten ze helemaal met het sportieve aspect en hielden het bij huilen van het lachen of huilen van verdriet. En alles wat er tussen in zit.
En nu, nu we jaren en kilos verder zijn? De moeders houden er nog steeds om schik te maken samen, en te praten over werk, mannen en kinderen in plaats van over meesters en juffen, huiswerk en jongens. En de kinderen lijken elkaar net zo leuk te vinden als hun moeders. Ze zullen wel moeten.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Isn't this something? The mother's (one in the photo's above, one already captured here) used to play together in the schoolyard ages ago. Some years later the marbles were exchanged for the more serious volleyball. The times in the dressing room usually took more hours than the actual training, so later on they left the sporty aspect and just talked and laughed and cried together having given up on becoming super skinny and athletic.
And now, after several years and extra kilos? The mothers still enjoy being together, talking about jobs, husbands and children instead of teachers, homework and boys. And the children seem to be enjoying each others company as much as their mothers once did. They's better...