Wie is die vrouw?

Er was een tijd dat wit voor mij wit was, dat ik het belachelijk vond om met staaltjes groter dan 2x2 cm rond te gaan lopen sjouwen en dat ik er niet over peinsde om terug te gaan naar de schilder als de verf toch anders uitviel. 

Wie is dan nu die vrouw die geld betaalt voor drie proefpotjes witte verf uit dezelfde 'kleurfamilie'? Wie is die vrouw die diezelfde verf op enorme lappen karton smeert en vervolgens 'speelt met de lichtinval in de woonkamer'? Wie is die vrouw die midden in de nacht wakker wordt en denkt: als ik de trap die kleur doe en de boekenkast die kleur, dan past dat uitstekend bij de muurverf op de overloop, maar welke kleur moet dan de deur? Het is bijna eng, zo'n verandering, en slecht voor de gemoeds- en nachtrust, maar ik ga er vanuit dat het over is, als het huis af is.

En dat komt vooral door enthousiaste medestanders: woensdag heeft Ed's zusje #1 meegeholpen met lakken (zo secuur, dat er nergens een druppeltje verf te vinden is, dan waar het ook daadwerkelijk de bedoeling was. De batterijen van de camera waren leeg, dus geen bewijs hier, maar dat vindt zij vast niet erg, hè Mirjam?) en gisteren mijn moodboardworkshopvriendin (die er niet voor terug deinst om 10x heen en weer te gaan naar de schilder om een kleur te kiezen, vervolgens een muur te verven en als de kleur dan toch niet bevalt, rustig hem weer over te doen met een nieuw sausje). Leuk zeg, verven en kletsen kan heel goed samen en in tegenstelling tot de zogenoemde tips van de meesterschilder zijn die van hen leuk om te horen, naast alleen maar nuttig.

En vanmorgen zijn de trap en de keuken in ons huis gekomen. De keuken moet nog in elkaar geknutseld worden, de trap nog geverfd, maar het begint al echt op een huis te lijken.