Gek & groen

Deze rups was serieus de weg kwijt: hij zag wel groen en bloemen, maar toch ontbrak er iets. 

Deze basilicum lijkt ook in de war: hij bloeit! Hebben jullie dat ooit weleens gezien? Ik nog nooit. Zou ie nu nog lekker smaken?

En dan onze oom die bij ons in huis woont: helemaal niet groen, eerder het tegenovergestelde. Hij woonde er al toen ik er kwam wonen op mijn tweede, en is zelfs bij de molen geboren, ergens diep in de vorige eeuw. Een zogenoemde nestblijver. En Grote Beer weet hem altijd haarfijn te vinden voor zijn dagelijkse droge worstje. Inmiddels weet meneer Beer ook hoe de koelkast open moet (bij ons ook, heeft 'ie van Zus gezien) en is hij niet meer afhankelijk van de goedgeefsheid van zijn oom. Maar oom vindt het altijd maar bar gezellig, als hij even aan komt. Dat zal straks anders worden.

Je ziet het: weinig nieuwigheden op het bouwfront, eerder bewust de laatste augustus aan de molen beleven (vandaar ook een plekje voor mijn oom, die verder niks met de titel van doen heeft). Het blijft raar: ik heb hier het overgrote deel van mijn leven gewoond en gelukkig mijn kinderen dezelfde start kunnen gegeven als  ik heb gehad, met veel familie, ruimte en vrachtwagens om het huis (ook al merkte de papa van Zus en Beer terecht op dat ze er waarschijnlijk niets van zullen onthouden). Dan zou je zeggen dat je wel van de hoed en de rand weet, alles van voor tot achter overdacht hebt, maar toch weet ik nog steeds niet wat nou leuker is: hier wonen of daar, bij de molen of bij het dorp.

Hier hebben we groen, heel veel groen, en ruimte, heel veel ruimte. Maar daar hebben we een níeuw huis, waar we waarschijnlijk niet met drie dekens en een kruik of twee ons proberen warm te krijgen in onze bedjes en dan nog bevroren plekken op de bovenste deken vinden, waar onze ademdamp bevroren is. Dit alleen in de winter natuurlijk, laat dat duidelijk zijn, maar toch. En een éigen huis, geen deel van een groter geheel, maar helemaal onze eigen plek. Hier heeft onze douche jaren-zestig-tegels met zwarte voegen van de schimmel, daar is alles bijna zelf-reinigend, zo makkelijk in onderhoud. Hier worden we 6 uur gewekt, of door Grote Beer of door het schallende geluid van de lokale piratenzender, die zo moet schallen om boven de machines uit te komen. Dáár hebben we wellicht uitgerekend de pech dat al onze nieuwe buren voor de hobby brommers opvoeren of op vioolles zitten. Of de dj zijn van eerder genoemde piratenzender...

Ik heb gelukkig nog even de tijd om te wennen aan het idee en de lijst met voors en tegens langer te maken en uiteindelijk tot een serieuze slotconclusie te komen. Nog één week, dan gaat het dak erop. Dan moeten we waarschijnlijk ook knopen door gaan hakken wat betreft kleuren en tegels en wat we op de muren doen und so weiter. Nou ja, nu nog maar even rustig aan doen en van de molense charmes genieten.