Afstand en afscheidnemen

Soms is het gewoon goed om wat afstand te nemen van de huizenbouwerij. Dat heeft een mens soms zo nodig. Ik kan daarbij altijd een voorbeeld nemen aan één van de laatste twee dieren die ik nog niet heb voorgesteld op dit blog: Poes en Does.
Wat betreft het afstand nemen heb ik het natuurlijk over Poesbeest. Hij distantieert zich graag. Van alles eigenlijk, maar met name lawaai, veel mensen, kinderen en fototoestellen. Poesbeest gaat natuurlijk mee met verhuizen, al zal 'ie dat niet echt op prijs stellen zo'n verandering op deze eerbiedwaardige leeftijd nog, maar wat dit betreft heeft hij geen keus. Verder is het in alles wel waar wat ze zeggen: een hond heeft een baas, een kat heeft personeel.

En dan hebben we hier Does. Hij (alweer een vrouwelijk dier en toch blijven de zij's met hij besproken worden) stamt al uit mijn pubertijd en heeft al heel wat mensen en kinderen op z'n rug dan wel in de kar achter zich aan vervoert. Hij is niet van ons, maar logeert wel vaak bij de molen. Does nemen we maar niet mee, dus even wat fotootjes.

Het plassen stampen is een welkome ontspanning na een dag op school zitten dan wel spelen en één van de voordelen van regenachtige zomerdagen. Zus is eindelijk hulpje geweest! Ze mocht naast de juf zitten en en en... tja, dat was eigenlijk alle informatie die ik er verder over los kon peuteren. 

En van de wei terug naar huis konden we nu dan toch eindelijk een plaatje van Poesbeest van voren, met hulp van Zus die hem een blaadje voor hield. Wat heerlijk toch, zo'n zonnige avond na een dag vol regen.