Bewoner minder

Vandaag, na weer een lange ochtend vol dansen, knuffelen en wandelen in de kinderwagen, besloot Cavia dat het genoeg was, van hem (of haar) hoefde het niet langer. Dus, een gewaagde sprong gaf hem (of haar) de zo verlangde vrijheid en nog wel onder de laurierheg, waar niemand ooit kon komen. Ongelukkig genoeg voor hem (of haar) was ome Tata in de buurt, die zonder angst of dralen in de brandnetels dook, die alomtegenwoordig zijn in en rond dezelfde heg. Binnen geen tijd was de vrijheid, die zo zoet smaakte, verleden tijd. Maar, na een uitje van de familie, vliegtuigjes kijken op een open dag, bleek het hokje open te staan en Cavia alweer gevlogen. Jammer, maar helaas, geen spoor van hem (of haar) te bekennen, en ook ome Tata kon deze keer geen spectaculaire reddingsactie ondernemen. Dag Cavia, veel plezier in de wilde natuur!

En ondertussen heeft ons huis zijn eerste verdieping. Dit is het uitzicht van een kamer boven naar links:

Dit is een uitzicht van een kamer boven naar de voorkant:

Hier worden de laatste kalkzandsteenblokken van de verdieping gestapeld:

En zo ziet de voorkant er nu uit:

En dit is op de eerder genoemde open dag: