kluskerst

Kruipende kerstengel / Christmas angel

Kerst Bond / Christmas Bond

Kerstprinses / Christmas Princess

Kerst lijkt alweer lang geleden.
Vandaag heb ik mij weer in de kluskleren gehesen en heb onderstaande kasten in de grondverf gezet. Ed's broertje heeft zichzelf weer eens overtroffen en prachtige boekenkasten om de schuifdeuren gemaakt. Het maakt onze keuken en kamer zo gezellig en geluid wordt tot bijna nul gereduceerd (wat heel handig kan zijn bijvoorbeeld 's morgens, als sommigen van ons al druk doende beneden zijn en anderen nog in bed liggen).
Het bracht het afgelopen jaar weer vers in mijn geheugen en ik kan met aan zekerheid grenzende stelligheid zeggen dat ik nog steeds niet echt heel erg van dit soort klussen hou. Maar het eindresultaat lonkt en helpt mij om het toch zo gauw mogelijk af te hebben, (dat en de top 2000 natuurlijk): Oh, om eindelijk de boekendozen uit te kunnen pakken en weer loopruimte om ons bed te hebben... Het is daar nu nog krapper dan het was, omdat Ed al een tijdje bezig is met het omtoveren van onze slaapzolder tot een tweekamerverdieping voor ons en de baby.
April nadert, genoeg te doen tot die tijd.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Christmas seems already such a long time ago.
Today I redressed in my old painting clothes and grounded the cupboards  below. Ed's brother outdid himself again by creating these bookcases and installing them in between our living room and kitchen. It creates such a cosy whole and if we close the doors, noise is almost reduced to zero (which is really great in the morning, when some of us are busy down stairs while others are still in bed).
It brought back the memories of last year, and I can almost certainly say that I still don't like this kind of DIY-ing very much. But the end result is such a motivation to get this job done: oh, to be able to finally unpack the book boxes standing around our bed. Wow! In the mean time Eduard is transforming our sleeping attic to a two-room-floor, for us and the baby. When he's done, I can just keep on painting and decorating there. 
April is approaching, hopefully we'll be finished in time.

Bob de Bouwers en de bouwvrouwen

Het moet niet gekker worden, als het zo doorgaat ga ik doehetzelven nog leuk vinden ook! Het was zo gezellig zaterdag en zulke leuke klussen, dat ik tegen 18.00 uur dacht: hè, is het al zo laat? Vandaag in de hoofdrollen: Ed's broertje #1, mijn zusje, Henkie de tegelzetter, Willem de meesterschilder en onovertroffen Ed, die met volle inzet hard aan het werk waren. Mijn zusje en ik arriveerden laat en toen stond de dam al vol met BdB-busjes. 

En toen ik vandaag mijn foto's bekeek zag ik dat dat vooral mensen opstonden, en weinig van de resultaten van hun noeste arbeid. Dit hoop ik gauw goed te maken.

Ed's broertje #1

Henkie

Zusje

Zusje in actie, naast het nu nog metersdiepe trappengat en de zolderkast

Toch nog een resultaat op de foto

 Zus en Grote Beer kwamen ons ook nog even helpen, toen oppasoma ons van de broodnodige versterkingen kwam voorzien. We hebben ze na 5 minuten hard werken hunnerzijds toch maar gevraagd of ze misschien buiten nog wat konden doen. En dan konden ze natuurlijk. Geef ze een grote bult zwart zand, wekenlange regen en je hoort ze niet meer...

Dit was vóór. Helaas geen na-foto: zwarte kindertjes zie je slecht in 't donker

En het gaat vooruit. Deze week een keer komt de trap, vrijdag de keuken en week 5 staan we op de planning voor het aansluiten van water, gas en stroom. Én, ik heb de eerste liters verf zijn gekocht, Stick en Peppermint. Aftimmeren en verven: mijn favoriete fase in het huisbouwproces tot nu toe. Wanneer is het weer zaterdag?

Vloer

En nu wordt het spannend. Nu kunnen we niet meer zeggen: ja, dat heeft de aannemer of de timmerman of de stukadoor zo gedaan. Nee, nu worden er tegels gelegd die we helemaal zelf hebben uitgezocht. Niemand anders dan wij kunnen aangesproken worden op het feit of men ze mooi vindt. Of niet natuurlijk, dat is nou net het spannende. We zullen zien, we zullen zien. Aan Henkie zal het niet liggen, die kan leggen als de beste. Doet 'ie dat niet professioneel?

 Grote beer en ik zijn vanmorgen al druk bezig geweest in het huis, met spelen en vegen.

En dit is onze douche, met een effectje erover heen. Ik hou hem nog even spannend, tot 'ie wat meer af is. Maar je kan al wel zien dat het een inloopdouche wordt.

En na het harde werken mag er worden geschaft. En ik ken in ieder geval één iemand die daar heel blij mee was.

Nog even over het tosti-ijzer...

Dat is niet maar zo een tosti-ijzer, maar 1 met een staartje. We kregen te horen, van de gladmakers dat 1 groep uit de meterkast er ineens uit lag en ook dat de automatische zekering stuk was gegaan. Volgens hen wegens al die kachels die her en der in ons huis staan om de temperatuur boven nul te houden (dus de -2 uit het vorige verhaal was de buitentemperatuur). En inderdaad, een stekker was helemaal gesmolten:

Dit trokken wij ons natuurlijk zeer persoonlijk aan en Ed is meteen alles nagegaan waar het aan zou kunnen liggen. Maar... veel kon Ed niet vinden. Toen gingen wij eens nadenken: is het probleem niet ontstaan gelijktijdig met de komst van de stukadoors? Zouden de lunchgewoontes van de stuukmannen er iets mee te maken kunnen hebben? Absolute zekerheid zullen wij waarschijnlijk niet krijgen, maar vage vermoedens blijven bestaan.
Hoe dan ook, we hebben weer stroom, op elke verdieping loeit een kacheltje en branden alleen die lampen waarvan we zeker weten dat die goed zijn aangesloten. Op hoop van zegen dan maar.

Gladde muren

Ze zijn bezig hoor, de heren stukadoors. Boven is alles al glad getrokken, beneden zijn ze nog even bezig. Vandaag voor het laatst, volgend jaar gaan ze pas weer verder. Maar mooi dat het wordt... mooi!

 

Grote Beer mocht mee: helemaal rozig van het op de fiets zitten keek hij met volle verbazing de stukadoors de kaas van het brood.

Hij was er zo zwaar van onder de indruk, en wellicht ook onderkoeld, dat hij nu slaapt als een os. Of als een aap in dit geval. Allebei uitgeteld...

Molen vs. nieuwe huis: temperatuur in de winter

Ons nieuwe huis heeft ongetwijfeld nadelen, maar één van de grote voordelen zal ongetwijfeld zijn de isolatie en de verwarming. Ik kan me niet voorstellen dat ik op een gure winterdag zal denken: 'hè, voelde ik het maar weer eens tochten onder het keukenraam door' of 'sjonge, wat mis ik het ijs bovenop onze deken'. Een mens kan veranderen natuurlijk, maar ik durf met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te zeggen dat ik zelfs niet zal terug verlangen naar alleen kachels in de keuken en de voorkamer. We hoeven in ieder geval niet bang te zijn voor koolmonoxidevergiftiging, als zelfs de poes altijd wel binnen weet te komen via het dak, als alle ramen en deuren dicht zijn.

Ik was nog heel dapper in september, denkend dat de winter heus wel mee zou vallen en dat zelfs kou mij niet kon overtuigen van het opwegen van ons nieuwe huis tegen de molen. In oktober ging de kachel al voorzichtig wat meer aan, begin november durfde ik om 15.00 uur in de middag de houtbak te vullen en de gaskachel in de keuken iets op te draaien en nu, op het nippertje van december, slapen de kindjes met een kruik, een deken, een dekbed, een slaapzak, een pyjama, een hemd èn een onderbroek en vinden wij het de hoogste tijd voor een slaapzak over ons winterdekbed. Al hoor ik hen niet klagen eigenlijk... Vrolijk lopen ze op blote voetjes op hun slaapkamer rond totdat het eindelijk half 7 is en ze het de hoogste tijd vinden om bij ons in bed te kruipen. Met diezelfde blote voetjes. Nee, dat klagen laten ze lekker aan ons over en ik begin toe te geven dat ik verlang naar de douche met vloerverwarming.

Zus klaagde eigenlijk maar één keer over de kou

Wij klagen niet alleen, ook de mannen van de bouw gooien acuut het bijltje erbij neer, of meer gepast, de troffel, de cementmolen en de rolmaat. Kinderachtig hoor, laat zo'n stucadoor zich tegenhouden door een beetje vorst. Hij kan toch prima wat emmertjes stuc thuis aanmaken, warm houdend vervoeren en aan onze muren smeren? Nu duurt het vast nog weken voor wij gladde muren hebben en zullen we deze winter nog volledig aan de molen uit moeten zitten. Maar dan weet ik in ieder geval zeker dat de overgang van ons heerlijke plekje naar een nieuwbouwwijkje wat soepelder verloopt, of in ieder geval warmer...

Uit de steigers

Het lijkt alweer heel lang geleden dat de zon scheen, maar toen 'ie dat deed kwam ik er achter dat niet heel ver bij ons nieuwe huis vandaan een klein paradijsje te vinden is. Je hoeft alleen maar de straat over te steken om het nieuwbouwwijkse leven even te kunnen ontvluchten. Jammer genoeg is de oase omheind, dus kunnen we er alleen maar naar kijken...

En dat kijken mag natuurlijk niet te lang duren: gewerkt moest er worden. Vandaag kregen we hulp van mijn zusje en zij weet van aanpakken. Niet alleen de klussen zelf, maar ook de meesterschilder, want die liet merken dat ie niet alleen mijn verfkwaliteiten ontkend, maar ook die van mijn zusje. Gelukkig laat zij haar humeur daar in het geheel niet door aantasten en was het dus ook in en om ons huis lekker zonnig. De foto's spreken voor zich...

Kijk even hoe een gewone sterveling de roller hanteert

En nu hoe de meesterschilder dat doet. Een wereld van verschil niet waar?

Met de bouwgrijze haren van Ed, die op zich behoorlijk grijs ogen, zit er naast die van zijn vader toch nog een aantal tintjaren tussen.

En zo ziet ons huis eruit zonder steigers mét voeg.

En Grote Beer... die vindt het allemaal prachtig, het zal nog wennen voor hem zijn als er wel overal ramen in de deuren zitten. Ach, zijn hoofd heeft altijd wel ergens een bult dus veel zal dat niet aan zijn situatie veranderen.

Zaterdagse zaken

Het is zaterdag, klusdag sinds drie weken. Wederom weinig mensenfoto's, dat kan ik nu alvast zeggen en ik weet nu ook eindelijk hoe dat komt. Let op mijn handen...

Met zoveel verf aan mijn handen durf ik het ding nauwelijks meer vast te pakken, maar toch is de camera inmiddels voorzien van bijpassend RAL 9001. Hier heb ik echter geen spijt van: ik heb eindelijk mijn eerste bouwvakkersdecolleté gespot! Wilde ik dit unieke moment kunnen vastleggen, moest ik wel mijn schone cameraatje opofferen (in het kader van de herkenbaarheid heb ik hem voor de foto even onthoofd).

Helaas, ik ben niet in de wieg gelegd voor paparazzo want hét moment was alweer voorbij. Bovendien, een telelens is echt noodzakelijk, wil je de essenties van de foto duidelijk kunnen krijgen.

Genoeg bijzaken, terug naar het echte werk: de meesterschilder was vandaag verhinderd en Ed en ik knapten het samen op. Ed was druk met de stopcontactdozen te knauffen

en zoals je eerder hebt gezien heb ik geschilderd: naast helaas bijzonder veel stenen en mijn bril ook nog wat hout bovenlangs. Daarbij kon het mij niet ontgaan dat ons huis, dat immers gebouwd is op piepschuim, ook niet zonder ander schuimspul kan. Het is groen en komt overal tevoorschijn:

Polyurethaan, maar ik mag PUR zeggen, nu ik zo'n ervaren bouwvrouw ben. Hoe deden ze het vroeger eigenlijk zonder?
Oh, en dan onze dakramen nog

en het ding boven de uitbouw, waar dadelijk onze keuken in komt:

Mooi hè? We moeten nu nog even van de steigers profiteren: volgende week gaan ze voegen en dan worden de steigers daarna meegenomen.
Bij de molen boven wordt de boel nu ook verbouwt hoor ik: Zus en Grote Beer zijn nog lekker bezig. Ze mochten vandaag bij de andere oma spelen en ook daar hadden ze reuzeschik, maar waarschijnlijk hebben ze nog wat energie over. Ik sluit af met een plaatje wat we niet gauw meer zullen zien in ons nieuwe huis, dus genieten/ergeren we ons er nu nog maar van/aan.

Een heel fijn weekend, of wat er nog van rest, gewenst!

Paparazzifoto

Als we paddestoelen zien als symbool voor de herfst

en zonnebloemen als symbool voor de zomer  

is bij ons in de tuin het klimaat duidelijk van slag.

En dan nu de paparazzifoto, waar je zo naar verlangde bij het zien van dit onderwerp:

Al langsrijdend stiekem vanuit het raam met mobiel genomen: de mannen van de bouw zijn aan het pannen leggen. Ondanks mijn eerdere avontuur, heb ik nog steeds mijn angst / verlegenheid niet kunnen overwinnen en deed ik net alsof ik een toevallige voorbijganger was terwijl ik grote afstand bewaarde.

Morgen wordt het weer een klusdag, met veel schilderen en stopcontacten aanleggen: jahoe, jihaa.

Vele handen

Bij mij zit er meer verf op de handen dan op de daadwerkelijk te schilderen objecten, maar dat zij dan maar zo.

Volgens mijn vader, die nooit zal ophouden met opvoeden dan wel wijze lessen om zich heen te strooien, 'kwak ik er maar wat tegenaan' dus dan kan het wel kloppen van die verfverdeling. Wel heeft de beste man weer flink geholpen, in weer en wind, want we moesten tussen de druppels door schilderen. Zodra de zon zich iets liet zien lieten we de rollers rollen en de kwasten kwasten (en in mijn geval kwakken natuurlijk). Helaas wel wat druppels, haren en insecten op de boei.

Die haren komen van het materiaal dat volgens de meesterschilder ook al niet van al te beste kwaliteit was. Maar ondanks alles ziet het er van een behoorlijke afstand en met een bepaald soort tegenlicht heus wel strak uit:

Het is niet eerlijk, dat besef ik me wel degelijk, om alleen die mensen op de foto te zetten die zich met de neus op de bouw laten zien. Achter de schermen worden namelijk nog hogere bergen werk verzet. Zo is vandaag mijn moeder zo lief geweest om op de kindjes te passen en twee keer mochten we aanschuiven en mee-eten. Bedankt mama! Maar ja, tegen de tijd dat we doodmoe de kinders op gingen halen, was het hele foto's maken vergeten, vandaar dat de achterdeschermer niet in beeld vertegenwoordigt is. Oh, en laat ik de buurmanmoeder niet vergeten, die heeft ons getrakteerd op koffie: niet te versmaden na al dat geschuur en geschilder.

Ondertussen verder in het huis (toestand vóór het grote opruimen dat vandaag ook gebeurd is): deurkozijnen,

draaikiepkozijnen,

en FSC-balken onderaan het dak van het huis.

Als je de code op deze website intypt kun je precies zien waar het hout vandaan komt, of in dit geval, bij welke groep bedrijven:

Waarom is dat hier een vermelding waard? Zo'n kwart van het brood dat wij eten komt daar vandaan.*

Al met al: Het grote Doe-Het-Zelleve(-Met-Hulp-Van-Anderuh) is begonnen...

*FSC is een geweldig iets, gebaseerd op 10 principes en criteria, dat ervoor zorgt dat bossen economisch, sociaal en ecologisch duurzaam beheerd worden. En met behulp van handelsketencertificering laat je zien dat het hout uit duurzaam beheerde bossen komt. Dus eerst wordt het bos gecertificeerd, daarna de zagerij, de schaverij, de meubelmaker of wat dan ook tot aan de eindklant. En eigenlijk, als we alle regeltjes helemaal zouden volgens, zou onze aannemer ook FSC gecertificeerd moeten zijn. Pas dan kan het hout ook nog als FSC hout verkocht worden, maar ja, een kniesoor, of in dit geval een knieperd die daarop let.