eind van het klussen aan het eind van de winter

Terwijl buiten sneeuw ligt, de net uitgelopen knopjes bedekkend, zit ik binnen te genieten van een weldadige rust: De kamertjes boven op zolder zijn wat klussen betreft af! Wat inrichten betreft nog niet, maar oh, wat heerlijk, om zonder zaagsel aan je voeten of een sterke terpentinelucht gewoon boven rond te kunnen lopen. Lekker dromen over wie er straks naast ons zal liggen en hoe ons leven er dan uit ziet. Ja, ik merk een soort  kalmte in me, waar ik dringend aan toe was. Nog zeven weekjes tot aan de uitgerekende datum, Ed was gisteren jarig, en nu geen (buiten-de-gewone) gebeurtenissen meer gepland voor de geboorte van Bloem. Nu alleen nog wat kleine details uitzoeken, als een naam (die we nu ook eens op het ledikantje moeten plaatsen) en een geboortekaartje.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
While the, hopefully last, snow (for a while at least) is covering the daring buds that were the first ones to open, we're inside enjoying a really unusual peace and quietness: the rooms in the attic are finished, at least considering the carpentry and painting part. They will need some decorating still, but it feels like heaven that there is no more sawduwst, pots of paint and the various cutting machines lying around. It's nice to dream about who will be lying next to us in a while and what our life will look like then. Yes, it's nice to snjoy this calmness, I so desperately needed. Seven weeks still till the due date, of which three weeks of work. We celebrated Ed's birthday yesterday and until D-day no other extraordinary events are planned. All we need to do know is focus on the baby, and figure out some small details, such as a name and a card.

onze vakantie

Grote Beer was ziek: een dag koorts, verder moe en hangerig, maar hij weigerde naar bed te gaan. Uiteindelijk gaf hij toe aan de slaap en viel onderaan de trap in slaap.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Big Bear was ill: one day he was feverish, the other days he was so tired, but didn't want to give in. Finally he fell asleep in the hall, at the bottom of the stairs.

Zus houdt van voorlezen, door ons of een luisterboek, maar het zelf doen kost haar nog te veel inspanning. Dus, we proberen haar te laten zien dat het leuk is, en oefenen wat. We zien wel waar dit schip strandt.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Reading with Sister: she loves being read, by us or a cd, but reading herself is just too complicated. So we try to practice with her, try to show her the fun of reading and it looks like she's now getting the hang of it.

Maar verder was het vooral werken en klussen dat de klok sloeg. Plinten hebben nu eenmaal niet de neiging om uit zichzelf op juiste plek te gaan zitten.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
But other than that it was mainly work and DIY that took most of our time. 

En vandaag kwamen we tot rust en planden we komende week vol met klusjes en dingen nog te doen voor de baby. Ed zou pas vrijdag weg hoeven en met nog negen weken te gaan zou het fijn zijn als het deze week boven af komt.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
And today we found some peace and tried to schedule the week ahead: planning the things that need to be done with nine weeks until the due date. Ed was supposed to leave coming Friday, so that gave him four days to finalize the rooms upstairs and then I would start to start the cleaning and decorating.

Vandaag gingen we op reis, naar vrienden die wonen in een prachtig huis aan de Merwede. Het voelde als een minivakantie, even weg van het getimmer en geverf. Toen we thuis kwamen, kropen we dichtbij de kachel en praatten we na over onze vakantie.

De telefoon ging... vijf minuten later zaten we weer in de auto, nu om Ed weg te brengen naar de trein voor een plotselinge verandering in zijn rooster.

Mam, mogen we in jullie bed? Ja, alsjeblieft, graag.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Today we went on a mini journey, to friends in a lovely house on the banks of the river Merwede. It really felt like a one-day-holiday, we enjoyed our time in the car, spent together with Charlie of the chocolate factory, and the time at this great place. When we got home, we cuddled up next to the stove and talked about what a nice vacation this had been. 

Then, the phone rang and five minutes later we brought Ed to the station: his roster had been changed.

Mummy, can we sleep with you in the big bed? Yes, please.

mooi

Even een update
Baby: 6,5 maand of 28 weken en in staat om gezichtsuitdrukkingen te maken. Volgens de planning werk ik nog acht weken en hebben we daarna nog vier weken tot aan de datum, 27 april (al heeft een datum tot nu toe weinig betekenis voor onze kindjes, wanneer ze besluitten om dan toch eindelijk geboren te worden). Bloempje groeit, mijn buik ook en zo nu en dan kan ik een momentje nemen om me echt op beepsie te verheugen. Die momentjes mogen wat mij betreft nog veel vaker, maar momenteel worden mijn gedachten nog vooral bepaald door de
Zolder: De babykamer is behangen (in blauwe ruitjes, zie hieronder. En nee, we weten niet of het een jongetje wordt), onze slaapkamer heeft nu muren en een deur, maar die moeten nog bekleed en geverfd worden. We slapen tussen het zaagsel, een zak met gipsvulmiddel en een afkortzaag, terwijl de behangtafel vol met potten, kwasten, schuurpapier en poetsdoeken, nog op de babykamer staat.

Er zijn momenten dat ik betwijfel of het allemaal wel afkomt. Dat is vooral als mijn energie nul is en mijn humeur datzelfde peil bereikt heeft. Maar over het algemeen geniet ik echt van de vooruitgang (die vooral Ed maakt) en het feit dat als de zolder klaar is, het lijstje met 'dingen die nog moeten in huis' echt nog maar heel kort is. Op deuren voor een inbouwkast en voor de wastafelmeubel na, nou ja, en een ingerichte tuin, hebben we bijna een af huis. Hoera!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
An update
Baby: 6,5 months or 28 weeks and able to draw faces since this week. If everything keeps going according to plan, I'll keep working for another eight weeks and then it's four weeks until D-Day (which has not been something my children kept into account when deciding on being born, by the way). Our little Flower keeps on growing, so is my belly, and every now and then I enjoy a rare moment of looking forward to meeting our new family member. I want this to happen more often, but there's still something that keeps drawing my attention, which is the
Attic: The nursery has wallpaper now (blue squared wallpaper, see picture below. And no, we don't know if it's a boy), our bed room has walls and a door, but these need to be covered in paper and paint. A cupboard still has to be made and then the attic is finished. We are sleeping next to a cross cut saw, a bag full of plaster and lots of sawdust, while the papering table is still in the nursery with pots of paint.

There are moments when I really wonder whether it will all be finished in time, mainly when both my energy level and mood are below zero. But generally I really admire the progress Ed has been making and the fact that, when the attic is finished, our list of 'things that need to be done in our house' is minimalized, only a few doors here and there and then we can focus on the garden. Hurray!

En waarom heb ik geen foto van de vooruitgang en de troep? Omdat ik het mooie soms bijna niet meer zie. Alleen maar de bende, de dozen en zakken babykleertjes, die nog uitgezocht moeten worden, de wieg die steeds meer bedekt raakt  onder lagen gips, zaagsel en behangplaksel. Ik heb weinig inspiratie om leuke dingen voor de beebs te maken, foto's te nemen of hoe dan ook iets moois te maken. Dus, ik heb mezelf een opdracht gegeven: ga op zoek naar de mooie dingen in ons huis, die leven, die laten zien dat ik soms wel inspiratie heb: onze lentebloesems, de poefhoes waar ik ooit zoveel energie in gestoken heb (toen energie nog vanzelfsprekend leek) en het babybehang, waar mijn schoonmoeder en ik onze ziel en zaligheid in hebben gestoken. En inderdaad, het gaf me een gevoel dat het wel terug komt, ooit.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
And why then no pictures of the progress and the mess? Because currently I'm not very able to see the nice things. Only the mess, the boxes and bags of bably clothes that need to be sorted, the cradle that's gathering layers of plaster, wall paper glue and saw dust. I simply have no inspiration to think of things I can make for the baby, things that I can take pictures of or things that I can create anyhow. 
So, I gave myself an assigment: find pretty stuff in the house, that show that indeed sometimes I have some creativity left, the flowers here and there, the footstool slipcover I once crocheted and the baby wall paper, my mother and law finally managed to put nicely to the walls. And indeed, it gave me some conviction that it will return, some day.

kluskerst

Kruipende kerstengel / Christmas angel

Kerst Bond / Christmas Bond

Kerstprinses / Christmas Princess

Kerst lijkt alweer lang geleden.
Vandaag heb ik mij weer in de kluskleren gehesen en heb onderstaande kasten in de grondverf gezet. Ed's broertje heeft zichzelf weer eens overtroffen en prachtige boekenkasten om de schuifdeuren gemaakt. Het maakt onze keuken en kamer zo gezellig en geluid wordt tot bijna nul gereduceerd (wat heel handig kan zijn bijvoorbeeld 's morgens, als sommigen van ons al druk doende beneden zijn en anderen nog in bed liggen).
Het bracht het afgelopen jaar weer vers in mijn geheugen en ik kan met aan zekerheid grenzende stelligheid zeggen dat ik nog steeds niet echt heel erg van dit soort klussen hou. Maar het eindresultaat lonkt en helpt mij om het toch zo gauw mogelijk af te hebben, (dat en de top 2000 natuurlijk): Oh, om eindelijk de boekendozen uit te kunnen pakken en weer loopruimte om ons bed te hebben... Het is daar nu nog krapper dan het was, omdat Ed al een tijdje bezig is met het omtoveren van onze slaapzolder tot een tweekamerverdieping voor ons en de baby.
April nadert, genoeg te doen tot die tijd.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Christmas seems already such a long time ago.
Today I redressed in my old painting clothes and grounded the cupboards  below. Ed's brother outdid himself again by creating these bookcases and installing them in between our living room and kitchen. It creates such a cosy whole and if we close the doors, noise is almost reduced to zero (which is really great in the morning, when some of us are busy down stairs while others are still in bed).
It brought back the memories of last year, and I can almost certainly say that I still don't like this kind of DIY-ing very much. But the end result is such a motivation to get this job done: oh, to be able to finally unpack the book boxes standing around our bed. Wow! In the mean time Eduard is transforming our sleeping attic to a two-room-floor, for us and the baby. When he's done, I can just keep on painting and decorating there. 
April is approaching, hopefully we'll be finished in time.

het weekje wel

Deze week was heerlijk: Silas is ook na twee weken nog lief, hij is het eerste figuur, naast die van tv, dat Zus een uur aan de bank gekluisterd hield. En zien wij daar een vleugje rood haar? Ook mochten we Boaz op de wereld verwelkomen; heerlijk om vrienden van ons zo gelukkig te zien om voor een gezonde zoon mogen zorgen.
Grote Beer voelde zich de ridder te rijk. Zus knutselde er wat af op de zondagschool.
Het 'dak voor de auto' vordert, al lijkt het nu vooral nog op een groot geel gevaarte (niets heerlijkers dan samen de beslagkom leeg te likken. Nou ja, alleen zou natuurlijk beter zijn).
Ed is bang om niets te doen te hebben, dus heeft ie ook een klus voor slecht weer op zich genomen: De schuifdeuren hangen. Heel erg mooi. Nu de kasten eromheen nog. Maar ja, als het mooi weer is in zijn vrije tijd, dan gaat de carport voor.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
This week was great: Silas remains sweet, even after two weeks. He is the first figure outside the television that can keep Sister on the couch for an hour. And have you noticed some read in his hair? Monday I got to meet Boaz, the newborn son of our friends. Great to see them so happy.
Big Bear felt like a knight, Sister was very enthusiastic about the crafting at the Sunday school.
The roof for the car is one step closer to its finish, although now it's just very big and very yellow. (Nothing is nicer than having a bowl of cake dough to share outside. Well, not sharing would be even nicer probably.)
And just to keep Ed going also during bad weather he keeps himself we busy with two projects at the same time: the sliding doors in our living room are hanging. No we have to wait for spare time and bad weather again to get started on the bookcases.

Als een prinses in een boomkasteel

 

Zus mocht pas een zaterdag bij mijn ouders zijn en daar huilde ze alles bij elkaar omdat er een boom omgehakt werd (lijkt ze op haar moeder?). Uiteindelijk kreeg opa haar weer stil door haar een boomhut te beloven in een andere boom. Thuis gekomen maakte ze vast wat schetsen van hoe de boomhut eruit moet komen te zien. Aan het werk opa!
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Sister was with her grandparents a while a go. She cried and cried when grandpa wanted to cut down a tree. He could only silence her by promising a tree house. When she came home, she starting drawing the treehouse of her dreams. Go to work, grandpa!

Home sweet home according to...

Sister

Have a look at Barbara's for more sweet homes.

Geleerde lesjes

Begin maar vast met lachen...
Wie had dit ooit gedacht? Vandaag de eerste niet collectieve-klusdag, maar gewoon heerlijk rustig aan doen en behalve ons vieren geen bekenden en familie gezien.
En ik miste het gewoon. Zo raar. Maar ook echt wel genieten, dat zeker, en het voelt al echt een beetje als thuis. Terwijl ik op en neer alle trappen rende, van uit te pakken doos naar stapel met was naar een kind met een snottebel, schoten mij af en toe lessen door het hoofd die wij bij een volgend te bouwen huis (om maar optimistisch te blijven) zeer zeker anders zouden willen doen:

1. Beginnen voor de kinderen of wachten tot ze groter zijn. Elke keer oppas regelen en ze wegbrengen: echt niet leuk.
2. Géén matzwarte tegels: alle vlekken blijf je zien, zelfs nadat verscheidene getalenteerde poetsers zich suf hebben geboend. Ja of veel netter werken, dat is ook een optie. Bovendien zijn er ook veel meer tegels dan we ooit van plan waren, dat brengt me bij punt
3. Ga er niet maar zo van uit dat iets precies zo kan, als je het hebben wil. Wij wilden in het douchegedeelte tegels en de rest van de badkamer gladde muren. Maar ja, toen de tegels eraan zaten: 'mevrouwtje, d'r moeten nu nog minstens 3 lagen stuuk, want u heeft een kalkzandstenen muur, en dan werkt dat gewoon zo. En die drie lagen stuuk zijn samen dikker dan de tegels. Conclusie: wat u wil kan pertinent niet.'
4. Alles wat je vooraf kan regelen, vooraf doen. Ik dacht bij heel veel dingen: oh, dat kan nog zat, maar ja, ineens was het dan zover en moest er op stel en sprong besloten worden en koos ik iets wat ik achteraf misschien niet zo fantastisch vond. Ach, dat zouden jullie natuurlijk heel anders doen. 
5. Als je echt iets niet mooi vind, niet overstag gaan voor argumenten als: 'ja, maar het is zo lekker goedkoop', of 'ja, maar het is zo lekker praktisch'.
6. Niet voor de makkelijkigheid de stuukloper vastnieten aan de trap. Die gaatjes krijg je echt niet goed weggeplamuurd en geschuurd, je blijft ze zien. 
7. Maak een goede planning. Dat hebben wij niet gedaan, en dat was te merken.
8. Als iemand aanbiedt om te helpen, altijd aannemen. Dat hebben wij wel gedaan, en ook al kun je soms precies zien aan de stijl wie wat waar gedaan heeft, je krijgt door samen klussen al zoveel leuke herinneringen bij het huis. Dat is het zeker waard.
9. Twee-componenten-verf op de muren die nat worden (bijkeuken, wc, keuken) is erg goed, als je niet overal tegels wil. Mooi glad, goed af te vegen en in alle kleuren te mengen.
10. Opruimen is ook heel belangrijk. Met name in het begin, toen ik nog niet zoveel kon inbrengen voelde ik me wel eens zwaar nutteloos. Toen zei een vriendin die ook een hele tijd met hun huis bezig was, dat zij vooral dat deed en het echte klussen aan man en vader overliet. Daar hield ik me aan vast en ook al foeterde Ed voortdurend als 'ie weer eens wat kwijt is wat dus opgeruimd bleek te zijn, uiteindelijk gaf hij zelfs toe dat het veel makkelijker werkt als de bouw opgeruimd is.
11. En maak en stuur vooral geen verhuiskaartjes om zes uur 's morgens, als je de hele week al voortijdig wakker wordt gemaakt door ofwel kinders ofwel de kat, die allen onwennig lopen te mauwen. Ik heb nog nooit zoveel fouten gemaakt met één kaartje. Geduurt met een 't'. Grrr.

En wat doet nu die foto van Zus en Grote Beer hierboven aan? Eigenlijk draaiden ze de hele dag om ons heen en draaide de hele dag een beetje om hen, en dat was heel erg gezellig. Maar ook voor hen gek: 'hoeven we vandaag dan echt helemaal nergens heen'? 'Nee, echt, vandaag blijven we gezellig bij elkaar.' 

En zo deden we en hopen we nog vele dagen te doen...

Leuke binnenkomer

De binnenkomer op het blog is van Zus. Zij mocht vandaag bij een vriendin van mij een schilderij maken, voor op haar nieuwe kamer en dat heeft ze vol enthousiasme gedaan. Ze was er zo blij mee en trots op en nu staat het als eerste kunststuk in ons huis te pronken. Misschien tijd voor een expositie in New York, en er zo'n 9900 dollar voor vragen?
Vandaag was vrouwenklusdag: mijn oma, mijn tante, mijn schoonmoeder, mijn moeder, mijn vriendin en ik (in geen andere volgorde dan leeftijd, dat daar geen rare dingen over worden gezegd).

Mijn schoonmoeder is zo goed in de gordijntjes te maken voor de kinderkamers. Ze legt een secuurheid aan de dag, waar ik alleen maar van kan dromen
Mijn oma en moeder kunnen schoonmaken als geen ander: we kunnen eindelijk weer door de ramen kijken en ze hebben het voor elkaar gekregen de met verf bespatte tegels weer zwart te krijgen.
Mijn vriendin weet hoe met onze kinderen om te gaan. Ze zijn meestal leuk, maar soms niet en je kunt merken dat ze het hele geklus zat zijn: overal heengebracht worden en geen ritme in hun bestaan. Maar ze hebben het zo leuk gehad vanmiddag, heerlijk.
En mijn tantetje en ik hebben de hal behangen, de tweede leuke binnenkomer: hoe blij kan een mens worden van een fijn behangetje? Ik kan er uren naar kijken, zittend op de trap. Heeeeeel blij dus (ondanks dat de bloemetjes ons gek maakten om precies aan elkaar te passen).
Maar ook werd ik enorm blij van het goede gezelschap en de ausdauer van de dames. Girlpower!
ps. Ik mag de meesterschilder niet vergeten: hij is geen meisje, maar nu nog wel druk aan het kitten, terwijl ik dit typ.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nice entrance this post is titled. Ofcours the painting of Sister is one: she was babysitted by a very good friend of mine who let her paint her own painting for her new room. Time for an exhibition in New York? We could ask let's say 9900 dollars a painting.
Today was women-do-it-yourself-day: my grandma, my aunt, my mother in law, my mother, my friend and I (in order of age, not importance per se). 


My mother in law is grand in sewing curtains for the childrens rooms. 
My grandmother and mother are excellent cleaners (again): we can now actually see through the windows and they know how to get with white paint smeared tiles black again. 
My friend knows how to take care of my not always so easy children: you can tell they get tired of being at different addresses all the time and no regular rhytm. But she makes it so nice for them, they had a great afternoon.
And my aunt and I wall papered the entrance. It is now a nice entrance: I could sit on the stairs all day and look at it. It makes me so happy, just some paper on the wall. 
Well, and the excellent company of a sisterhood of women ofcourse. Girlpower!
ps. I shouldn't forget the master painter: not a girl but still busy in our house as I type.

We zijn er bijna

Nog maar een paar plintjes, paar deurstoppers, paar laagjes verf, paar baantjes behang en dan gaat het gebeuren. We gaan ervan uit dat na de dingen die al verhuisd zijn, wij komende week aan de beurt zijn. Druk druk druk, maar leuk.
Hierboven wat plaatjes van de schaverij, uit de familie van Ed, waar al heel wat planken, plinten en anderszins handig spul is gefabriceerd. En een foto van zusje en zwager die terwijl ze aan ons huis bouwden ook hun relatie onder handen namen. Boeiende conversaties waren het resultaat.
Het was een superklusdag, met alle helden iedereen in actie.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Only a few more skirting-boards, a few door sotppers , few layers of paint, few lengths of wallpaper and then it's going to happen. We think that after the things that have moved, it's our turn now, this week. Busy busy busy, but nice. 
Above you can see some pictures of the planery, of Ed's family, where lots of boards, skirting-boards or other useful stuff have been manufactured. And a picture of sister and brother-in-law who, while building in our house, tehy also found the time to build on their relationship.
It was a super-DIY-day, with all heroes in action.

Laatste avondmaal / gevloerd

Vandaag ons laatste feestje aan de molen, ter ere van ome Kees, zie de laatste foto. Oom Kees, van wie wij een stukje van het huis huren, is 70 geworden en kreeg van ons een verrassingsbarbeque. Het meeste eten was lekker en gauw op (behalve de komkommer), het weer was heerlijk en de kindertjes smerig: perfecte ingrediënten voor een gezellige avond.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Today our last supper (oh no, that's something else) near the mill, in honour of uncle Kees, see the last picture. Oom Kees, of who's house we rent a small part, is now 70 years old and we thought it would be nice to treat him to a BBQ. Most of the food was nice and soon gone (except for the cucumber), the weather was beautiful and the children were not: perfect ingredients for a cosy evening together.

Beneden/downstairs

Boven/upstairs

En dan nu de vloeren. Boven zie je de benedenvloer, beneden de bovenvloer. En over de bovenvloer heb ik iets leuks te vertellen: Ed en ik waren nog danig aan het twijfelen of we die zouden laten bewerken door de vloerenmannen die daar een perfect masjientje voor bij zich hadden en de goeie witte olie. Maar ja, daar hing dan ook een prijskaartje aan, dus wij dacht nog steeds erg na. Heeft één of andere reddende engel het zo geregeld met die kerels dat het gebeurd is. Dat was zo'n leuke verrassing. En mooi dat alles is geworden, mooi!
Morgen schoonmaken en dingen vast verhuizen. Slik.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
And now it's time for the floors. The upper photo shows the lower floor, the lower photo shows the upper floor. And about the above floor I have a small, nice story: Ed and I were doubting whether we should let the floor men deal with the floor upstairs as well. Have them polish and oil it, because they were there and had the right stuff with them. But ofcourse that would cost us, so we were still considering it. But yesterday when we came upstairs it was all smooth and whitely shining: some angel has dealt with the floormen and they finished it all. What a nice surprise. And everything is so beautiful!
Tomorrow we start cleaning and moving things. 

Wet van behoud van chaos

Maandag komt de vloer, dus de hele benedenverdieping moest leeg. Alles is in de container buiten gepropt en in het washok. Buiten werd ook alles gladgetrokken: Zus en Grote Beer stonden er met de neus bovenop, evenals buurman en buurman.
Zo netjes als het daar is, zo'n bende is het bij de molen: overal dozen en rommel wat misschien mee moet en nu wij een bezoekje aan de grote blauwe winkel hebben gebracht, staat ook overal weer nieuwe troep, wat ook weer een plekje moet krijgen. Ik ben het overzicht helemaal kwijt en als ik iets nodig heb aan de molen, staat het bij het nieuwe huis en vice versa.
D'r is nog iemand de weg kwijt: we krijgen ineens bezoek van de pauw van de achterburen. Does (het paard) kwam geagiteerd aanrennen en was niet van het bezoek gediend, maar de pauw bleef lekker op 't hek zitten. Ik vind het nog wel even gezellig, de beestenboel zo in en om ons huis. Want als alles weer normaal is, zijn ook de onverwachte en soms grappige effecten van dit zootje ongeregeld weg.
En temidden van alle troep vind je zo af en toe iets moois, iets kleurrijks. De bloemen van Zus, de pioenen gekregen van mijn moeder en de klaproos naast ons nieuwe huis, vangen je blik en laten je even genieten voor het allemaal weer doorgaat, verder met orde in de chaos brengen.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Our wooden floor will be contructed coming Monday, so everything is removed and stuffed in the container and scullery. Outside everything was also smoothened: Sister and Big Bear stood up front, as well as neighbour and neighbour.
Tidy as it is there, the state of our house near the mill can only be described as chaos: boxes and mess what might have to be moved. And now that we visited the big blue shop, there's also new junk added to all that will need to find a new place. I lost oversight and when I need something, it's always in the other house.
Somebody else also lost track: the peacock of our neighbours is now in the meadow of Does, our hourse. The horse came runnning to chase it away, but peacock still remains on the fence. 
I enjoy it while it lasts, the menagerie and know that when the tidy times come, also many of the funny side effects of this disorderly state will be gone.
And in the midst of all this mess, you can find something beautiful, colourful. The flowers of Sister, the peonies I received from my mother and the poppy next to our new house. They catch your eye, and have you enjoy your moment, right before the organising of the chaos starts again.